هر دو متولّد دهۀ 20 میلادی، حقوق خوانده، انقلابی و با تفنگ و گلوله آشنا. 

هر دو مبارز، زندان دیده و رو درروی قدرت جبّار کشور خویش. 

هردو میوۀ فتح و ظفر را چیده و شهد شیرین پیروزی را چشیدند. 

امّا پس از تکیه زدن به کرسی قدرت، هر دو یک راه را نرفتند و یک سرنوشت نیافتند. سخن از دو رهبر سياهپوست جنبش های آزادیبخش آفریقاست: 

رابرت موگابه و نلسون ماندلا.
نام موگابه اوّل آورده شد، چون حالا نامش در صدر اخبار جهان است. این روزها نظامیان به عمر حکومت 37 سالۀ او پایان دادند و به دنبال آن، موجی از جشن و شادمانی از رفتن رییس جمهور 93 ساله کشور را فراگرفته است.
شباهت های ماندلا و موگابه همان هایی است که بر شمرده شد، امّا تفاوت ها بیشتر است. ماندلا درک درستی از دنیا و آفریقا داشت. در الفاظ نماند. پوستۀ سخنان آتشین امّا بی خاصیت را شکافت و به واقعیّت رسید. در اوج قدرت و در حالی که می توانست یک دورۀ دیگر هم بر مسند ریاست جمهوری تکیه زند، با صندلی ریاست جمهوری خداحافظی کرد. امّا از آرمان ها و مردم، نه! . در قلب ها ماند و سلوک او ماندگار شد.
موگابه امّا، مسیر دیگری انتخاب کرد. با لفّاظی به جنگ فقر و عقب ماندگی در کشورش رفت. سیاست های به ظاهر انقلابی او سودی برای مردم بیچاره زیمبابوه نداشت. توسن تورّم، لگام گسیخت، و سر به بیابان "فقر بیشتر" گذاشت. دلار زیمبابوه شد کاغذهای رنگی کم ارزش. سرمایۀ سفیدها و تخصّص آن ها از کشور گریخت. آنچه می شد در یک فرآیند درست توزیع قدرت و ثروت میان سیاه و سفید تقسیم شود، در هیجان سیاست های به ظاهر مردمی سوخت و دود گردید. زیمبابوه از موگابه و نظامیانی که تا دیروز از او حمایت می کردند، جز شعار و شعار ندید. موگابۀ پیر در 89 سالگی، برای چندمين بار نامزد ریاست جمهوری شد. در انتخاباتی سؤال برانگيز و شبهه ناک که تقلّب بر سر آن سایه افکنده بود، پیروز شد، با خشونت معترضان را سرکوب کرد و بر سریر حکمرانی ماند. دیکتاتوری پایدار نیست، جولان دارد. حالا موگابه به پایان خط رسیده است، در سیاست، در زندگی.
درگذشت ماندلا را همگان تسلیت گفتند و بر فقدانش تأسّف خوردند. آیا برای مردن موگابه اشکی فرو خواهد ریخت؟ گمان بر این نیست...

علی پرورش

ده‌ها برنده نوبل در رشته‌های مختلف، در نامه‌ای به نمایندگی ایران در سازمان ملل، خواستار آزادی احمدرضا جلالی شدند. بنا بر گزارش‌ها آقای جلالی، پژوهشگر ساکن سوئد، در ایران به اعدام محکوم شده‌است.

نامه ارسالی به غلامعلی خوشرو، نماینده ارشد جمهوری اسلامی در سازمان ملل را ریچارد رابرتس، زیست‌شناس و بیوشیمیست بریتانیایی، برنده جایزه نوبل پزشکی در سال ۱۹۹۳ نوشته‌است. ۷۴ برنده جایزه نوبل در رشته‌های مختلف از شیمی و پزشکی تا اقتصاد و صلح، نیز آن را امضا کرده‌اند.

در این نامه گفته شده، امضاکنندگان، به عنوان گروهی که به خواسته آلفرد نوبل، بنیانگذار جایزه نوبل، عمیقا به وظیفه خدمت‌رسانی به نوع بشر پایبند هستند، نمی‌توانند «خاموش بنشینند»، وقتی زندگی پژوهشگر متعهد دیگری در خطر قرار دارد.

ریچارد رابرتس در نامه خود به نمایندگی ایران نزد ملل متحد، یادآوری کرده‌است که دکتر احمدرضا جلالی و خانواده‌اش ساکن سوئد هستند و او شخصا به فعالیت‌ برای بهبود کمک‌های فوری بیمارستانی، در مواردی مانند حملات تروریستی، رادیواکتیو، شیمیایی و بیولوژیکی، مشغول بود.

به گفته امضاکنندگان نامه، وضعیت و نحوه بازداشت این پژوهشگر ایرانی، به‌خودی‌خود مایه نگرانی گسترده است و سندی از خود دکتر جلالی، این تردید جدی را سبب شده، که «محکومیت غیرقانونی و ناعادلانه او»، به‌دلیل خودداری از همکاری‌اش با نیروهای امنیتی ایران، صورت گرفت.

رابرتس و دیگر برندگان جوایز نوبل خواستار «آزادی آقای جلالی و بازگشت او نزد خانواده‌اش، و ادامه فعالیت‌های پژوهشی و دانشگاهی‌اش که هدف آن‌ها خدمت‌رسانی به نوع بشر است»، شده‌اند.

در میان امضا‌کنندگان این نامه، افرادی چون شیرین عبادی، توکل کرمان، رئیس گروه «زنان روزنامه‌نگار رها از بند»، لیما گبوی، کنشگر حقوق بشر، برندگان نوبل صلح؛ مایکل بیشاپ، جان گوردن، مایکل یانگ، برندگان نوبل پزشکی؛ شلدون گلاشو، جان هال، تاکاکی کاجیتا، کلاوس فون‌کلیتزینگ، برندگان نوبل فیزیک از آمریکا و آلمان تا ژاپن؛ و یا الیور هارت و فین کیدلند، برندگان نوبل اقتصاد حضور دارند.

احمدرضا جلالی، طی هشت سال گذشته در پژوهشکده کارولینسکا در سوئد مشغول به فعالیت بود. او اویل سال گذشته برای شرکت در همایشی، به‌دعوت دولت ایران، به تهران سفر کرد و همان‌موقع نیز بازداشت شد.

عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران، در اوایل آبان بدون آن‌که اشاره‌ای به نام آقای جلالی بکند، گفته بود فردی مقیم سوئد به دلیل انتقال «اطلاعات حساس به موساد» به اعدام محکوم شده است. دادستان تهران اظهار داشته که این پژوهشگر ایرانی «در ازای دریافت دستمزد و اخذ اقامت در کشور سوئد» اطلاعات حساس را در اختیار سرویس اطلاعاتی اسرائیل قرار داده است.

سازمان عفو بین‌الملل می‌گوید احمدرضا جلالی «تحت فشار» قرار گرفته بود تا اسنادی را مبنی بر جاسوسی برای یک «دولت متخاصم» امضا کند. در پی خودداری از امضای این اسناد، او تهدید شد که حکم «محاربه» برایش صادر خواهد شد. عفو بین الملل همچنین گفته‌است: هیچ گاه شواهدی که نشان دهد آقای جلالی به کاری به جزکار دانشگاهی مشغول بوده، ارائه نشده است. دولت سوئد صدور حکم اعدام برای احمدرضا جلالی، را محکوم کرده‌است.

با آن که در سال‌های اخیر دانشمندان پیشرفت‌های شگرفی در تشخیص زودهنگام و کندکردن روند آلزایمر به دست آورده‌اند، اما این بیماری همچنان درمان‌ناپذیر باقی‌مانده است. بیل گیتس فکر می‌کند که این وضعیت قابل تغییر است.

به گزارش شبکه خبری سی‌‌ان‌ان، بیل‌ گیتس میلیاردر معروف دنیای تکنولوژی و پایه‌گذار مایکروسافت عقیده دارد که حتماً درمانی برای آلزایمر وجود دارد. به همین خاطر او پنجاه میلیون دلار از ثروت شخصی‌اش را صرف تحقیقات علمی برای یافتن درمان آلزایمر خواهد کرد.

این رخداد در خبرنامه‌های انجمن‌های مربوط به بیماری آلزایمر نیز بازتاب گسترده‌ای داشته و از جمله انجمن آلزایمر آمریکا ضمن ستایش از بیل گیتس بر ضرورت در پیش گرفتن یک رویکرد چندجانبه‌گرایانه برای معالجه این بیماری تاکید کرده است.

بیماری آلزایمر تقریباً یک صد سال پیش توسط یک دانشمند آلمانی شناسایی شد. او متوجه شد که مغز بیمار مبتلا به شدت کوچک شده است و ضایعاتی در اطراف سلول‌های عصبی مغز بوجود آمده است. در حال حاضر ۴۷ میلیون نفر در سراسر دنیا به آلزایمر مبتلا هستند. تنها ۵ میلیون آمریکایی به این بیماری مبتلا هستند که هزینه نگهداری و مراقبت از آن ها در هر سال به بیش از ۲۵۹ میلیارد دلار می‌رسد.

بیل گیتس و همسرش ملیندا، سال‌هاست که ثروتشان را در امور خیریه صرف تحقیق و درمان بیماری هایی مانند ایدز، مالاریا و فلج اطفال کرده‌اند. حالا او پنجاه میلیون دلار را به یک مؤسسه خصوصی که کارش تحقیق در خصوص روش‌های نوین درمان بیماری‌های مربوط به مغز است، اهدا کرده است.

این اولین باری است که مؤسسه گیتس برای درمان یک بیماری غیر مسری سرمایه‌گذاری می‌کند.

بیل گیتس در یک مصاحبه اختصاصی به سی‌ان‌ان می‌گوید که مسئله آلزایمر برای او یک مسئله شخصی است ،چرا که چندین نفر از نزدیکانش دچار این بیماری شده‌اند و از نزدیک شاهد سختی‌هایی که این افراد و خانواده‌شان به آن دچار می‌شوند، بوده است.

او می‌گوید: «من کاملاً باور دارم که با گذشت زمان، علم و نوآوری قادر به حل مشکلات سخت خواهند بود.»

بیل گیتس در یک سال گذشته با دانشمندان زیادی در خصوص راه‌های کمک به درمان این بیماری و نه تنها جلوگیری از سندرم‌های آن، صحبت کرده است. او عقیده دارد که یافتن درمان برای آلزایمر کندتر از آن چیزی است که همه مردم امیدوارند.

تاکنون تلاش‌های زیادی برای امتحان داروها و روش‌های متفاوت برای درمان این بیماری انجام شده که همگی با شکست مواجه شده‌‌اند. تنها از سال ۲۰۰۲ به این سو، بیش از ۴۰۰ داروی مختلف برای آلزایمر تولید و امتحان شده‌اند، ولی هیچ کدام آلزایمر را درمان نکرده‌اند.

▪️ ذکر صالحین ▪️

⁠⁣🌺داستان بسیار زیبا از...🌺

امروز صبح که به حرم امیرالمومنين علیه السلام مشرٍّف شدم، قبور مطهر بعضی از بزرگان دین را هم زیارت می کردم که ناگهان به یاد داستانی فوق العاده مهم و تربیتی افتادم.

جوانی مومن، مخلص و با ایمان از کنار باغ بسیار قشنگی گذر می کرد که می بیند از داخل باغ، جوی آب زلالی بیرون می آمد و سیب درشت و زیبایی را به همراه می آورد.
جوان آن سیب را برداشت و کمی از آن را خورد، اما ناگهان با خود گفت: 

اگر صاحب باغ  راضی نباشد، خوردن آن سیب حرام یا شبهه ناک است! 

لذا نگران شد که پس از عمری عبادت، چطور دست به این کار زده ؟!
جوان درب آن باغ را زد که از صاحب آن بابت سیب حلالیّت بطلبد. کارگر آن باغ درب را باز کرد.
جوان جریان سیب را به او گفت.
آن کارگر، جوان را نزد اربابش هدایت کرد.
پس از عرض سلام، موضوع سیب را تعریف کرد و از آن ارباب خواست سیب را حلال کند.
ارباب گفت: حلالت نمی کنم.
مرد جوان گفت: چه کنم تا حلالم کنی؟
ارباب گفت: برای این که حلالت کنم یک شرط دارم!
جوان گفت: هرچه بگویی انجام خواهم داد تا حقّ النّاسی بر گردنم نباشد و خدا از من راضی باشد.
ارباب گفت: دختری دارم هم کر هم کور و هم لال است، باید او را به عقد خود درآوری!!
جوان به فکر فرو رفت که سختی دنیا به مراتب آسان تر از عذاب های آخرت است... لذا پس از دقایقی گفت: قبول کردم...
ارباب جشن باشکوهی برگزار کرد و دخترش را به عقد آن مرد جوان درآورد.

شب عروسی که داماد نزد عروس رفت، ناگهان عروسی دید که نه کور بود نه لال نه کر، بلکه بسیار زیبا و شایسته ترین دختری است که به عمرش دیده بود...
جوان نزد ارباب رفت و گفت: 

دختر شما سالم است، نه کور نه کر و نه لال؟!
چرا این گونه توصیف کردی؟
ارباب گفت: به این دلیل گفتم کور است؛ زیرا که چشمش به نامحرم نیفتاده، گفتم کر است ،چون غیبت نشنیده و لال است چون غیبت نکرده...
و این دختر پاکدامن فقط برازنده تو جوان پاک و درستکار است، که برای یک سیب، و ترس از خدا، حاضر شدی چنین از خودگذشتگی کنی...

و حاصل این ازدواج، فرزندی شد که تاریخ تشیّع، کمتر کسی به نبوغ و عظمت شخصیّت او به خود دیده است، و او کسی نیست به جز :
محقق و مقدس اردبیلی...
که در کنار مضجع شریف مولی الموحّدین امیرالمومنين علیه السّلام آرمیده است.

🥀🥀🥀🥀🥀
آورده اند ﺯﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﺎﺭﻩ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯﺟﻨﮓ ﺑﺪﺭ ﺍﺯ ﻣﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻧﺰﺩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ ﺭﻓﺖ!
ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
- ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ؟
- ﻧﻪ
- ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯼ؟
- ﻧﻪ
- ﭘﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﯼ؟
 -ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﻭ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻥ ﺑﻮﺩﯾﺪ، ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻦ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ، ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﺪ ﻭ ﺟﺎﻣﻪ ﻭﻣﺮﮐﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﯿﺪ!
- ﺗﻮ ﮐﻪ ﺁﻭﺍﺯﻩ ﺧﻮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﮑﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺷﺪﯼ؟!
- ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺑﺪﺭ ﮐﺴﯽ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻭﺍﺯﻩ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﺮﺩ!
ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ (ص) ﺑﻪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺯﻥ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ!
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺟﺎﻣﻪ ﻭ ﻣﺮﮐﺐ ﻭ ﭘﻮﻝ ﺩﺍﺩﻧﺪ!
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﻏﺮﯾﺐ ﺍﺳﺖ!
ﯾﮑﯽ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﻥ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻫﻢ ﺍﺯ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﭘﻨﺎﻩ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ!
ﺩﻭﻡ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺮﻣﻮﺩ ﻗﻮﻝ ﺑﺪﻩ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﯽ ﻧﮑﻨﯽ ﺗﺎ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ، ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻨﺪ!
ﺳﻮﻡ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺸﺮﮎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﻮﺩ!
ﺁﻣﺪ ﮐﻤﮏ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ!
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﻣﺎ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﻣﺎﻥ ﺷﺒﯿﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺕ ﺍﺳﺖ؟!

منبع: علامه ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺿﺎ ﺣﮑﯿﻤﯽ، ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﺤﯿﺎﺓ ﺟﻠﺪ ﻧﻬﻢ، ﺹ 232 ، ﻧﺸﺮ ﺍﻟﺤﯿﺎﺓ، ﭼﺎﭖ ﺍﻭﻝ، 1391

سلام،آغاز هفته ای سر شار از شادی و نشاط را برایتان آرزومندم.
🥀🥀🥀🥀🥀

چینی های قدیم برای این که از شر حمله دشمنان در امان باشند، دیوار بزرگ چین را ساختند؛ اما در صد سال اول ساخت دیوار ، سه بار دشمنانشان بدان نفوذ کرده و با چینی ها جنگیدند.
دشمنان از دیوار بالا نرفتند، بلکه به دربان ها رشوه داده و از آن ها گذشتند.
چینی ها به ساخت بنای سد استوار پرداختند؛ اما برای ساخت نگهبان هایش کاری نکردند؛ غافل از این که نیروی انسانی مهم ترین مسئله است.
یکی از شرق شناسان می گوید:
برای انهدام یک تمدن ، سه چیز را باید منهدم کرد:
اول) خانواده
دوم) نظام آموزشی
سوم) الگوها و اسوه ها
برای اولی منزلت مادر به عنوان مربی کودکان را متزلزل کن، تا مادر از این که مربی کودکان خویش باشد، خجالت بکشد.
برای دومی از منزلت معلم بکاه و در جامعه او را بی ارزش کن.
برای سومی منزلت نخبگان و دانشمندان را هدف قرار ده تا کسی آن ها را الگوی خویش قرار ندهد.

دختر کریم خان زند به شدت با این ازدواج مخالفت کرد و به پدرش گفت: 

این دختر لایق قاطرچی است نه برادر من. 

کریم خان ناچار از عروسی منصرف شد و دختر را به شهر خود بازگردانید. سال ها بعد از این وقتی آقامحمدخان به سلطنت رسید، به تلافی دختر کریم خان زند را به (بابا فاضل) قاطرچی خود بخشید و آن دختر تا زنده بود در خانه بابافاضل قاطرچی زندگی کرد.

✅ زنان در شاهنامه

⭕️۲۰ آبانماه روز حکیم ابوالقاسم فردوسی
🌺
بسي رنج بردم در این سال سي
عجم زنده کردم بدين پارسي
پي افکندم از نظم کاخي بلند
که از باد و باران نيابد گزند
بناهاي آباد گردد خراب
ز باران و از تابش آفتاب
🌺
 "نمیرم از این پس که من زنده ام
 که تخم سخن را پراکنده ام"
🌸🌸
زنان در شاهنامه
- زنان در شاهنامه، معشوق هایی نیستند که باید فقط زیبایی و چشم و زلفشان را ستود ،بلکه نقش هایی کاملاً معقول، زنده و مؤثر دارند. گاهی خوب، دور اندیش، دلسوز و شجاع اند و گاهی فریبکار، نادان و ساده.

- زنان پا به پای مردان به مقابله ی خطرات می روند مانند فرنگیس. آن جا که مردان به استیصال می رسیدند ،زنان وارد میدان اندیشه و کار می شدند تا مشکل را چاره سازند، مانند سین دخت.
- گاهی بیش از مردان از خود دلیری نشان می دهند، مانند جریره مادر فرود.
- ایرانیان داشتن فرزند پسر را تنها نشانه ی ادامه ی نسل خود نمی دانستند، مانند منوچهر که نیایش مه آفرید بود.

- یکی از برجسته ترین خصوصیات زنان ستوده شاهنامه آزادگی، عفت و فداکاری آنان است. این نکته بسیار مهم است که در عشق های شاهنامه هم در مورد عشق های شاهان و هم در مورد عشق های پهلوانان، زنان گام اول را بر می دارند. آن ها هستند که ابتدا عاشق می شوند و آن ها هستند که بی پروا و آشکار به محبوب مرد خود ابراز عشق می کنند.
زنان عاشق شاهنامه کمترین توجهی به ملاحظات و رسوم جامعه ای که فردوسی در آن می زیسته، ندارند.
🔯
- در ایران باستان برخی از زنان به پادشاهی می رسیدند. مانند پوران دخت، آزرم، همای چهرزاد، گردیه و پریزاد .

از همه مهم تر نوعی خودآگاهی ملی، ایران دوستی و میهن پرستی است که در سراسر شاهنامه خود را نشان می دهند. خالی از لطف نیست که بدانیم در شاهنامه حدود 720 بار نام «ایران» و حدود 350 بار نام «ایرانی» و «ایرانیان» تکرار شده است.

در بیان حس میهن دوستی استاد همین بس که سرود:
چو ایران نباشد، تنِ من مباد
بدین بوم و بر، زنده یک تن مباد

بر گرفته از:

  http://fararu.com/fa/news/11220/حکیم-ابوالقاسم-فردوسی
  با اندکی جابجایی متن.

@DrGalyanMoghaddam
@GalyanMoghaddam

#ایران_برای_همه_ایرانیان_است

۱۳۹۶/۸/۲۱

ساموئل_هانتینگتون


#فردریک_کبیر از سال‌ ۱۷۴۰ تا ۱۷۸۶ بر کشور آلمان حکومت می کرد و از طرفداران آزادی بود . روزی با تعدادی همراه از خیابان‌های برلین می‌گذشت که چشمش به اعلامیۀ تند و تیزی افتاد که گروهی از مخالفان علیه او بر دیوار چسبانده بودند. فردریک گفت: 

اعلامیه را بالا چسباندند. اشخاص پیاده‌ برای خواندنش به زحمت می‌افتند. آن را پایین بچسبانید تا راحت خوانده شود . 

یکی از همراهان با تعجب گفت: این اعلامیه بر ضد حکومت شماست ؟

فردریک جواب داد: اگر پایه‌های حکومت ما آنقدر بی‌ثبات است و آنقدر به مردم ستم کرده‌ایم که با یک اعلامیه ساقط بشویم، همان بهتر که این چنین حکومتی زودتر برود؛ اما اگر ما بر اساس قانون و عدالت رفتار می کنیم، آنقدر ثبات و استحکام داریم که با این اعلامیه‌ها از پا نیفتیم  ....!!

📌 #پندانه

🔸نیکوس کازانتزاکیس (نویسندۀ زوربای یونانی) تعریف می‌کند که در کودکی، پیلۀ کرم ابریشمی را روی درختی می‌یابد؛ درست زمانی که پروانه خود را آماده می‌کند تا از پیله خارج شود. کمی منتظر می‌ماند، اما سرانجام چون خروج پروانه طول می‌کشد، تصمیم می‌گیرد به این فرآیند شتاب ببخشد. با حرارت دهانش پیله را گرم می‌کند؛ تا این که پروانه خروج خود را آغاز می‌کند. اما بال‌هایش هنوز بسته‌اند و کمی بعد، می‌میرد.

🔸کازانتزاکیس می‌گوید: بلوغی صبورانه با یاری خورشید لازم بود. اما من انتظارْ کشیدن نمی‌دانستم.

🔸آن جنازۀ کوچک، تا به امروز یکی از سنگین‌ترین بارها بر روی وجدانم بوده.

🔺گاهی به طول انجاميدن دعاهايمان حكمتی دارد ،با دخالت در قانون خدا برای هميشه نعمت پرواز را از دست ندهيم!

@bohloool

۱۹ آبان، شصت و سومین سال‌روز اعدام دکتر سیدحسین فاطمی است. سیدحسین فاطمی وزیر امور خارجه دکتر محمد مصدق بود. چند سال پیش از اعدام نیز با کلت کمری توسط محمدمهدی عبدخدایی، نوجوان ۱۴ ساله و عضو سازمان فدائیان اسلام، مورد سوء قصد قرار گرفت، امّا جان سالم به در برد. 

سیدحسین فاطمی یک جمهوری‌خواه تمام عیار بود.

⭕️مرحوم مصدق پس از اعدام او گفت:

«اگر ملی شدن نفت خدمت بزرگی است، از آن کسی است که اول این پیشنهاد را مطرح نمود. باید سپاسگزاری کرد و آن کس شهید راه وطن دکتر حسین فاطمی است. در تمام مدت همکاری با این جانب حتی یک ترک اولی هم از آن بزرگوار دیده نشد.»

⭕️بخشی از گفته های سید حسین فاطمی قبل از اعدام، در پی می آید:

«ما سه سال در این کشور حکومت کردیم و یک نفر از مخالفان خود را نکشتیم ؛برای آن که ما نیامده بودیم برادرکشی کنیم. ما برای آن قیام کردیم که ایران را متحد کرده و دست خارجی را از کشور کوتاه کرده و معتقد بودیم اگر در گذشته بعضی از هم وطنان ما در اثر فشار اجانب تحت نفوذ آن ها قرار گرفته‌اند و منویات آن ها را اجرا کرده‌اند، بعد از آن که به نهضت استقلال نائل شدیم، رویه سابق را ترک خواهند گفت، ولی افسوس که عاقبت گرگ زاده گرگ شود.»

عاشورا «مكتب باليدن» ،«نه ناليدن» 

#شفیعی_مطهر

 عاشورا «مكتبي براي باليدن» است ،نه «شبي براي ناليدن»،

كربلا ،«آموزه اي براي مكتب» است ، نه «موزه اي براي مذهب»؛

ذكر آن حماسه «نگاهي براي نگريستن» است، نه «آهي براي گريستن»؛

و آيين هاي سوگواري نماد «انگيزش شعور» است،نه «جوشش شور».

 در كربلا سوز عطشي است كه همه «زمين هاي كوير را سيراب» ، 

و همه «زمان هاي فقير را غرقاب» می کند.

در شامگاه عاشورا «فریاد سرخ خون» از «نهاد سپهر نیلگون» فوّاره زد 

و از پنجره سپيد مهتاب گذشت و پشت سپاه شب سياه را درهم شكست 

و حقيقت سبز پيروزي «خون بر شمشير»،

«حلقوم بر تير»، و «حنجر بر خنجر» را جاودانه كرد.

من در كرانه خونين فرات تابش سيمين مهتاب را ديدم 

كه خواب طلايي ماهيان را نقره باران مي كرد 

و مي كوشيد تا جگر سوخته فرات را در اندوه جگرسوختگان عطشناك التيام بخشد.

من سيماي سرخ و فرياد سبز شهيدان نينوا را ديدم 

و شنيدم كه آيه «اِنّي اَعلَمُ مالا تَعلَمون» را براي عرشيان تفسير مي كرد 

و جانبازي جوانمردان كربلا ، حقيقت « فَتَباركَ اللهُ اَحسَنُ الخالِقين » را براي فرشيان تعبير مي نمود.

من در شامگاه عاشورا ،نمايشگاه عظيم كربلا را ديدم كه همه عظمت عشق،عزّت،دلدادگي،حرّيّت ، حميّت و آزادگي را بر صفحه صفحه صحيفه هستي ترسيم مي كرد و عطر عصاره اين خون جوشان را سرمايه سرخي هر فلق و زيبايي هر شفق قرار مي داد.

 اربعین شهیدان گلگون کفن را که راه سبز صلح و صفا و انسان دوستی را با خون سرخ خویش ترسیم کردند،به همه انسان های نیک اندیش و سبزکیش جهان تسلیت می گویم.

«من درس انقلاب را از حسین‌بن‌علی آموختم.»

امام حسین (ع) از شخصیت‌های بزرگ و بسیار تأثیرگذار دین اسلام است. امامی که در سرزمینِ تفتیده و خشک لبِ کربلا به خوبی نشان داد با صبــر و شکیبایی در برابر عطشی کوتاه، می‌توان تاریخ و فرهنگ را برای همیشه سیراب کرد.

مولانا یکی از شاعرانی است که در برخی غزل‌هایش اوج احتــرام و ارادت خود را نسبت به امام حسین (ع) و یاران ایشان نشان داده است. در ادامه مروری گذرا بر بازتاب واقعه کربلا و شخصیت امام حسین (ع) در غزلیات شمس خواهیم داشت.

دل است همچون حسین (ع)

مولانا از شاعران اهل تسنن است، اما با این حال شخصیت والای امام حسین (ع) آن‌چنــان بر او تأثیر گذاشته که با دیدگاهی فرا مذهبی او را می‌نگرد. لحن و تعابیــر مولوی در مورد امام حسین (ع) در همه موارد پر شور، صمیمانه و ارادتمندانه است که خود نشان از نهایت اخلاص و اعتقادات قلبی اوست.

مولانا گاهی امام حسین (ع) را با القابــی مثل «روح سلطانی» و «شاهنشــاه» یاد می‌کند؛ حتــی او را «خســرو دین» می‌نامد، در حالی‌که هیچ یک از صحابه یا خلفا را به این نام نخوانده است. از نظــر او حسین (ع) نمونه اعلای عاشقی صادق است. کسی که پا بر نفس خود گذاشته و دین را به دنیا نفروخته است.

مولانا، امام حسین (ع) را سنگ محک و معیار درستی عقیده می‌داند و مقام او را آن‌چنــان بدیع و والا می‌بیند که دل را که مرکزو جایگاه تجلی خداست، به امام حسین (ع) تشبیه می‌کند: 

«دل است همچون حسین و فراق همچو یزید 

شهید گشته دو صد رَه به دشت کرب و بلا»

شهیدانِ عاشق

عارفان مقام حسین (ع) را بسیار قابل احترام می‌دانند ،حتی ایشان را با صفت «محیی» می‌شناسند. از نظر آنان حسین (ع)، عارف بالله، عارف حقیقی و نمادی از حق است، چرا که شهادت، ایستادگی و صبــری وصف ناشدنی فقط از یک انسان کامل و کسی که بتواند دین را احیا کند، برمی‌آید.

از دیدگاه مولانا، شهیدان عاشق هستند. تب معشوق و رسیدن به او در جان‌شان است و از هیــچ چیز ترسی به دل راه نمی‌دهند. از این‌رو مولانا معتقد است هر کسی شایستگی مقام شهادت را ندارد. باید خطــر را به جان خرید و همچون حسین (ع) فدای معشوق شد و جان بر سرِ این فنای عاشقانه گذاشت: 

«کین شهیدان ز مرگ نشکیبند 

عاشقانند بر فنــا بودن 

از بلا و قضــا گُریزی تو 

ترس ایشان ز بی بلا بودن…»

شهیدانِ خدایی

طولانی‌ترین، مشهــورترین و عاشقانه‌ترین غزل مولوی در باب بزرگی، ایمان، شجاعت، آزادگی، صبر و… امام حسین (ع) و یارانش، غزلی است که با مصرع «کجایید ای شهیدان خدایی؟!» شروع می‌شود و در آن مولوی با لحنـی محزون، نجوایی عاشقانه با شهیدان کربلا سر می‌دهد. همان بلاجویانی که جان بر کف گذاشتند، نترسیدند و عاشق واقعی بودند. مولوی امام حسین (ع) و شهیدان کربلا را «مقیم بهشت» می‌داند، کسانی که قفـل زندان تن و نفس را شکستند و پروازی ابدی کردند تا به خداوند برسند: 

«کجایید ای درِ زندان شکسته 

بداده وامداران را رهایی 

کجایید ای درِ مخــزن گشاده 

کجایید ای نوایِ بی نــوایی…»

غزلیات شمس دریایی بی‌کرانه است که در بر گیرنده تمام احساس، اندیشه، عواطف و اعتقادات قلبی مولاناست. اهمیت دادن او به واقعه کربلا و امام حسین (ع) و یاران ایشان بی‌شک می‌تواند گواهی خالصانه باشد از دوست‌داری ِ کسانی که با خون خود زیباترین غــزل عاشقانه را که همانا «شهادت» است؛ بر دیواری به بلندای تاریخ نوشتند...!

بر گرفته از :
روزنامه کیمیای وطن
"عاطفه بازفتی"

🔻بسیاری از مردم کتاب «شازده کوچولو» اثر آنتوان دو سنت اگزوپری را می شناسند. اما شاید همه ندانند که او خلبان جنگی بود و با نازی ها جنگید و کشته شد.

🔸قبل از شروع جنگ جهانی دوم سنت اگزوپری در اسپانیا با دیکتاتوری فرانکو می جنگید. او تجربه‌های حیرت‌آور خود را در مجموعه‌ ای به نام لبخند گردآوری کرده است. در یکی از خاطراتش می‌نویسد که او را اسیر کردند و به زندان انداختند. 

او می نویسد:

🔸«مطمئن بودم که مرا اعدام خواهند کرد؛ به همین دلیل به شدت نگران بودم. جیب‌هایم را گشتم تا شاید سیگاری پیدا کنم که از زیر دست آن ها که حسابی لباس هایم را گشته بودند، در رفته باشد. یکی پیدا کردم و با دست های لرزان آن را به لب هایم گذاشتم، ولی کبریت نداشتم. از میان نرده‌ ها به زندانبانم نگاه کردم. او حتی نگاهی هم به من نینداخت. درست مانند یک مجسمه آنجا ایستاده بود.»

فریاد زدم: «هی رفیق! کبریت داری؟»

به من نگاه کرد. شانه هایش را بالا انداخت و به طرفم آمد. نزدیک تر که آمد و کبریتش را روشن کرد. بی اختیار نگاهش به نگاه من دوخته شد.

لبخند زدم و نمی‌دانم چرا؟

🔸شاید از شدت اضطراب، شاید به خاطر این که خیلی به او نزدیک بودم و نمی توانستم لبخند نزنم. در هر حال لبخند زدم و انگار نوری فاصلۀ بین دل های ما را پر کرد. می دانستم که او به هیچ وجه چنین چیزی را نمی خواهد، ولی گرمای لبخند من از میله ها گذشت و به او رسید و روی لب های او هم لبخندی شکفت. سیگارم را روشن کرد، ولی نرفت و همان جا ایستاد .مستقیم در چشم هایم نگاه کرد و لبخند زد.

🔸من حالا با علم به این که او نه یک نگهبان زندان که یک انسان است ،به او لبخند زدم. نگاه او حال و هوای دیگری پیدا کرده بود. پرسید: «بچه داری؟» با دست های لرزان کیف پولم را بیرون آوردم و عکس اعضای خانواده‌ام را به او نشان دادم و گفتم: «آره ایناهاش». او هم عکس بچه‌هایش را به من نشان داد و دربارۀ نقشه ها و آرزوهایی که برای آن‌ها داشت، برایم صحبت کرد.

🔸اشک به چشم هایم هجوم آورد. گفتم که: می‌ترسم دیگر هرگز خانواده‌ام را نبینم. دیگر نبینم که بچه هایم چطور بزرگ می‌شوند.
چشم های او هم پر از اشک شدند. ناگهان بی‌آن که که حرفی بزند، قفل در سلول مرا باز کرد و مرا بیرون برد. بعد هم مرا به بیرون زندان و جادۀ پشتی آن که به شهر منتهی می‌شد، هدایت کرد.

🔸نزدیک شهر که رسیدیم، تنهایم گذاشت و برگشت. بی‌آن که کلمه‌ای حرف بزند!
یک لبخند زندگی مرا نجات داد!❤️

🆔 @GizmizTel 💯
ow.ly/mXVx30gm0Ss

ﺍﻣﯿﺮ ﮐﺒﯿﺮ ﮔﻔﺖ : ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻧﺎﺩﺍﻧﯿﺸﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ. ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎﻓﯽ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ، جاهلان ﺑﺴﺎﻃﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ .

این تنها روزی نبود که امیرکبیر گریست؛ ایشان هزار و صد و هشتاد و هشت روز نخست وزیری خود را، هر شب از جهل و خرافات مردم ایران گریست...

آری امیرکبیر و "میجی" امپراتور ژاپن، برنامه اصلاحات خود را همزمان آغاز کردند.

*برنامه اصلاحات امیرکبیر بسیار مفصل تر از میجی بود. مردم ژاپن با میجی همراهی کردند، مطالعه کردند، کار کردند، منافع مردم را برمنافع خود برتری دادند، تا امروز ژاپن سومین کشور دنیا از نظر اقتصادی و بهترین کشور دنیا در تمام پارامترهای زندگی باشد.

*لکن مردم ایران با جهل و خرافات بسیار عمیق، 1188 روز امیرکبیر را گریاندند.

*سالانه 30 میلیون نفر از مردم ژاپن به آرامگاه میجی در توکیو می روند و از اصلاحات او سپاسگزاری می کنند. ولی مردم ایران حتی نمی دانند که آرامگاه امیرکبیر روبه روی صحن امام حسین در کربلاست!

*در سال 1393 بیش از 30 میلیون نفر از مردم ایران از کربلا بازدید کرده اند، ولی اصلا سری به آرامگاه امیرکبیر که درست در حجره جنوب شرقی روبه روی صحن امام حسین است، نزده اند!

برای دیگر دوستانتان هم فوروارد کنید  تا
اگر کسی نمی داند،  بداند آرامگاه امیرکبیر کجاست...!😞😔😔😔😔

ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺁﻟﻔﺮﺩ ﻫﯿﭽﮑﺎﮎ اﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺳﯿﻨﻤﺎ که در ترساندن مردم با فیلم هایش شهره عام و خاص است، ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﯼ ﺳﻮﺋﯿﺲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: 

اﯾﻦﺗﺮﺳﻨﺎﮎ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ ﺍی است ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ.
 ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻭ، ﮐﺸﯿﺸﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﭘﺴﺮﮎ ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﯽ گذاشته ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ.
ﻫﯿﭽﮑﺎﮎ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺧﻢ ﺷﺪ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩ:

ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻦ ﭘﺴﺮﺟﺎﻥ!
نگذار عقايدش را به تو تحميل كند! ﺯﻧﺪﮔﯿﺖ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ؛ فرار کن!!!
 🚩

در پایان جنگ جهانی اول اینیاس پادروسکی پیانیست و آهنگ ساز بزرگ لهستانی به  پاس خدماتی که برای آزادی وطن کرده بود، به ریاست جمهوری لهستان انتخاب شد.
در کنفرانس صلح ورسای که به سال ١٩١٩ با حضور روسای دول متفق تشکیل شد ، کمانسو نخست وزیر فرانسه با پادروسکی آشنا شد و از او پرسید : 

آقای پادروسکی! شما با پادروسکی پیانیست مشهور نسبتی دارید؟!
- بله ، من خودم هستم !
- عجب !
من تصور نمی کردم ، مردی به آن بزرگی ریاست جمهوری را قبول کند !  

🍀 @mana_ir
t.me/mana_ir

نگوییم جاده در دست تعمیر است، دروغ است!

💠 متاسفانه سوء تدبیر و مدیریت ما باعث شده تا این مساله با بی‌برنامگی به سمت یک بحث امنیتی پیش رود.

💠 کوروش انسانی شایسته است که قبل از اسلام پادشاه ایران بود و در همان زمان نیز یکتا پرست و خداپرست بود و از او به نیکی یاد شده است.

💠 نام گذاری یک روز به نام او هیچ تعارضی با دین و مذهب نداشته، خصوصا که در کتب آسمانی هم از او به عنوان یک انسان شایسته نام برده شده است؛ به طوری که علامه طباطبایی احتمال دادند که ذوالقرنین کوروش است و ابوالکلام مورخ معروف نیز به صراحت گفت که کوروش همان ذوالقرنین قرآن است.

💠 با تقابل، تهدید، فشار و ارعاب پاسخ منفی می‌گیریم. موافق نیستم با تهدید و فشار با مردم برخورد کنیم، یا به طور مثال بگویند جاده در دست ترمیم است! بدیهی است که دروغ است و شایسته نیست جلوی این کارها را بگیریم و بیش از این بین خود و افکار عمومی فاصله اندازیم.
🆔@Amadnews
💠 ایده‌ی کلی من این است که نیروهای امنیتی ما توان ایجاد امنیت در چنین مراسمی را دارند و ما می‌توانیم مدیریت برنامه را در دست بگیریم تا کسی سوءاستفاده نکند.

(✍️: رضا. ط. جلودارزاده)

آیات ۸۳ تا ۹۸ سوره کهف در قرآن کریم در ظلّ نظام مقدس، ظاهرا" مشکل ساز شده است.
ایجاد محدودیت‌های فیزیکی مردم همراه با تهدید از سوی حکومت جمهوری اسلامی برای زائران مقبره کوروش کبیر، پادشاه فقید ایرانیان در پاسارگاد به شدت سوال برانگیز و موجبات وهن دینی است.

 هفتم آبان‌ماه زادروز «ذوالقرنین»، نامی که در آیات ۸۳ تا ۹۸ سوره کهف در قرآن کریم آمده به استناد صدها منابع موثّق و معتبر که از سوی تعداد بسیاری از دانشمندان، اسلام شناسان، مورّخین، متفکّران و کارشناسان علوم دینی مطرح شده از آن با نام کوروش پادشاه بزرگ ایرانیان تفسیر شده است.

 منشور کوروش و الواح متعدّد آن پادشاه بزرگ هخامنش از کتیبه سوم شوشیانا تا منشور واقع در متروپلیتن نیویورک و از موزه‌های بریتانیای کبیر، تا ملبورن استرالیا و پاسارگاد و... تمام هویت پرافتخار همه ما ایرانی‌هاست.

کوروش ملقب به کوروش بزرگ یا کوروش کبیر به پارسی، مشهور به کوروش دوم، به زبان انگلیسی سایروس، نخستین پادشاه و بنیانگذار شاهنشاه هخامنشی بود. نام وی در قرآن کریم سوره کهف آیات ۸۳ تا ۹۸ به نام ذوالقرنین و در تورات به نام عقاب شرق، به مدت ۳۰ سال از سال ۵۵۹ تا ۵۲۹ پیش از میلاد در ایران حکومت کرد.

از کوروش (ذوالقرنین) در قرآن کریم به عنوان پادشاهی مقتدر، خوشفکر و عادل یاد شده است.

پی‌نوشت:
۱. مولانا ابوکلام آزاد. تفسیرالبیان
۲. ترجمه تفسیر سوره کهف، باستانی پاریزی
۳. تفسیرالمیزان، جلد ۱۳ ،علامه طباطبایی
۴. تفاسیر آقایان ناصر مکارم شیرازی، قرائتی، امامی، آشتیانی، عبدالهی، شجاعی و حسنی و محمدی در مجموعه کتاب‌های مجلد "تفسیر نمونه"
۵. تابنده گنابادی، کتاب سه داستان عرفانی از قرآن
۶. سراحمدخان بنیانگذار دانشگاه علیگر هند در کتابی به نام اطبایی
۷. "تاریخ هرودت" هارولد آلبرت لمپ
۸. صدر بلاغی در قصص قرآن
۹. دکتر علی شریعتی
۱۰. شهید هاشمی نژاد.
🆔@Amadnews
همه آن کسانی که علیه کوروش بزرگ سفسطه یا با رویه خفقان آسا ایجاد محدودیت می‌کنند، در درجه نخست علیه هویت تاریخی یک ملت و ایضا" یک تمدن، قیام و در مراتب بعد به آیاتی صریح در قرآن کریم دهان کجی می کنند. به نظر نگارنده، اینان قاطبه‌ای از گردن‌کشان بی هویتی‌اند که مالا" آب سرند می‌زنند و قورباغه مرده را در کاسه‌ای چوبین تریت می‌کنند.

وقت گرانبهاست، انرژی تابعی از کالری فراوان و سبدهای خرید هم گران!

انجمن فیزیک آمریکا یکی از جوایز سالانه خود، موسوم به ساخاروف، را به نرگس محمدی، زندانی عقیدتی، فعال حقوق بشر و نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر اختصاص داد.

خانم محمدی که اکنون در حال سپری کردن دوران محکومیت خود در زندان اوین است، تحصیلات خود را در رشته فیزیک به انجام رسانده و جایزه ساخاروف انجمن فیزیک آمریکا، امسال مشترکاً به او و به انجمن راوی کوچیمانچی برای توسعه هند تعلق گرفته است.

در بیانیه انجمن فیزیک آمریکا در این باره آمده است که این جایزه به دلیل «رهبری در فعالیت‌های مرتبط با صلح، عدالت و لغو مجازات اعدام و تلاش‌های بی قید و شرطش برای ترویج حقوق بشر و آزادی‌های مردم ایران» به خانم محمدی تعلق گرفته است.

این بیانیه همچنین تأکید می‌کند که «نرگس محمدی علی‌رغم آزار و اذیت و تعقیب قضایی که باعث توقف کار علمی و حبس طولانی او شده، به فعالیت‌هایش ادامه داده است».

کانون مدافعان حقوق بشر در گزارشی در این زمینه یادآور شده که نرگس محمدی فارغ‌التحصیل رشته فیزیک جامدات از دانشگاه امام خمینی قزوین است، و بعد از اتمام دانشگاه، به‌عنوان مهندس با شرکت بازرسی مهندسی ایران همکاری می‌کرد و هم‌زمان به‌عنوان روزنامه نگار موضوعات مربوط به برابری جنسیتی را برجسته می‌کرد.

این گزارش می‌افزاید که تلاش‌های خانم محمدی برای حفظ حرفه علمی‌اش هم‌زمان با فعالیت‌های حقوق بشری، ناموفق بود، و او در سال ۲۰۰۹ از سمت خود در شرکت بازرسی مهندسی اخراج شد، و در همان سال، دستگیر و زندانی شد.

خانم محمدی به‌خاطر تلاش‌هایش برای ترویج و حمایت از حقوق زنان، زندانیان عقیدتی، اقلیت‌ها و سایر گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه، ترویج انتخابات آزاد و عادلانه، و تشکیل کارزاری برای لغو مجازات اعدام به ۱۶ سال حبس محکوم شده و اکنون در زندان اوین دوران حبس خود را سپری می‌کند.

قوه قضائیه ایران و دیگر مقام‌های جمهوری اسلامی تا کنون به درخواست‌های نهادهای بین‌المللی و داخلی برای آزادی خانم محمدی پاسخ نداده‌اند.

دو فرزند خانم محمدی در خارج از کشور هستند و در بیشتر موارد مقام‌های زندان از گفت‌وگوی تلفنی آنان با مادرشان جلوگیری می‌کنند.

انجمن فیزیک آمریکا که امسال جایزه ساخاروف خود را به خانم محمدی اختصاص داده، یک سازمان غیرانتفاعی است که برای پیشبرد و انتشار دانش فیزیک از طریق نشریات برجسته پژوهشی، جلسات علمی، آموزش و فعالیت‌های بین‌المللی اقدام می‌کند.

این انجمن بیش از ۵۴ هزار عضو دارد که شامل فیزیکدانان در دانشگاه‌ها، آزمایشگاه‌های ملی و صنعتی در ایالات متحده و در سراسر جهان می‌شود.

جایزه ساخاروف انجمن فیزیک آمریکا در سال ۲۰۱۴ نیز به امید کوکبی، دانشجوی دکترای فیزیک، تعلق گرفت که پس از سفری که در سال ۸۹ به ایران داشت بازداشت و به ۱۰ سال زندان محکوم شد، اما در شهریور سال گذشته به صورت مشروط از زندان آزاد شد.

او در ارتش به نافرمانی از فرماندگان خود مشهور بود. وقتی که سال ۱۸۶۵ فوت کرد و هنگامی که اورا در تابوت قرار می دادند، متوجه شدند او یک زن است. دوستان و همکلاسی هایش وحشت زده و متعجب به او نگاه می کردند. هیچ کس باور نمی کرد پسری که سال ها با آن ها دوست و صمیمی بوده، یک زن بوده است.

نام اصلی او «مارگارت آن بالکلی» بود و در ایرلند به دنیا آمده بود. او به شدت علاقمند به تحصیل در رشته پزشکی بود، اما در آن سال ها زنان اجازه نداشتند پزشکی بخوانند. در نتیجه مارگارات بری که به صورت خیلی جدی مصصم بود پزشک شود، تصمیم گرفت خود را پسر جا بزند و به خواست خود برسد، با شناسنامه برادرش جیمزبری به دانشگاه رفت و پزشک شد.

معروفیت او بیشتر به دلیل سرعت عمل او در جراحی ها بود که با توجه به کشف نشدن داروی بیهوشی برای جراحی ها در آن زمان از اهمیت بالایی برخوردار بود. گفته می شود او بارها با کسانی که در مورد ظریف بودن صدا و چهره اش مسخره اش می کردند، به شدت برخورد کرده بود و حتی دعوای تن به تن می کرد، ولی هرگز تا لحظه ی مرگ هیچ کس نفهمید که او یک زن است.

نام «مارگارت آن بالکلی» به عنوان نخستین زن پزشک در تاریخ جهان ثبت شده است. این زن برای بسیاری ارزشمند است، چرا که توانسته است با تیز هوشی قانون ضد زن بریتانیای کبیر آن زمان را زیر پا بگذارد و آن کند که خود می خواهد.
خواستن توانستن است👍🏻👍🏻

🌹🌾🌹🌾🌹🌾🌹🌾🌹🌾🌹🌾🌹🌾
@drgilaki

۲۰۰ سال از  حمله اعراب به ایران می گذشت. زبان فارسی رفته رفته از مدارس و مکاتبات دیوانی حذف  و به جای آن زبان عربی اجباری و تعلیم داده می شد.

خلفای عباسی در بغداد با این که خلافت خود را مدیون ایرانیان می دانستند، با تکبر و غرور خاصی ایرانیان مسلمان را موالی خوانده و از هیچ گونه ظلم وستمی بر آنان کوتاهی نمی کردند.

در سیستان خشکسالی اتفاق افتاده بود، ولی مامورین خلیفه بي رحمانه خراج و مالیات سنگینی را از دهقانان و بازرگانان طلب کرده و به سوی بغداد می فرستادند تا صرف خوشگذراني خلفای عباسی گردد.

در این میان جوانمردی رویگر زاده از سیستان بر می خیزد. 

یعقوب ليث صفاری یا رادمان پسر ماهک سیستانی!

او با گردآوری دلاوران سیستان و ديگر نقاط ایران زمین به جنگ با خلیفه می پردازد و تمامی سیستان و خراسان تا ماوراءالنّهر و مازندران و گیلان و ری و اصفهان و فارس و کرمان تا قسمتی از خوزستان را از تسلّط متجاوزان عرب آزاد می کند...

يعقوب در فرمانی به تمام نقاط ایران زبان عربی را حذف و زبان فارسی دری را رایج می کند(در دفاتر دیوانی وحکومتی) تا بعدها ما شاهد ظهور عارفان و شاعران بسیاری در فرهنگ و ادب ایران همچون فردوسی و مولوی و  نظامی و حافظ و سعدی باشیم که چگونه در رونق و گسترش زبان پارسی پاسداری کردند...

اگر یعقوب ليث صفاری چنین کار عظیمی برای زبان و ادب پارسی انجام نمی داد، کشور ما هم امروز مانند تمامی کشورهای شمال آفریقا عرب زبان بودند.

خلیفه عباسی که تجربه برافتادن خاندان  بنی اميّه به دست ایرانیان را داشت، هراسان پیکی به سوی یعقوب می فرستد و می گوید: 

تمامی نقاطی که در ايران تصرف کردید، از آن تو باشد، ولی مرا به خلافت مسلمین بپذیرید.
 
يعقوب ليث صفّاری نان و پیاز و شمشیری را در یک سینی مي گذارد و در پاسخ به خلیفه چنين می گوید :

تو یک متجاوز به خاک ایران هستی و در مقامی نیستی که ملک ایران را به ایرانی ببخشی .من یک رویگر زاده ایرانی هستم. غذای من ساده است، نان و پیاز، ولی پاسخ من به متجاوزی مانند تو به خاک ایران هرچند خود را خلیفه مسلمین بخوانی، این شمشیر است...



برگرفته از تاریخ سیستان و ايران

یعقوب لیث صفاری یکی از آزادگان و فرماندهان وطن پرست ایران بود که در هنگام جنگ با لشکر خلیفه عباسی در دزفول به علت بیماری درگذشت.

یعقوب لیث با لشکری جنگید که فرمانده آن لشکر متجاوز محمد ابن جعفر بود و این فرمانده هم در این جنگ کشته شد.

 اکنون قبر این دو نفر چنان تفاوتی با هم دارد که هر کس که تاریخ نداند و نخوانده باشد، گمان می کند که یعقوب متجاوز به این کشور بود و محمدابن جعفر مدافع.

وای بر نادانی ما!!
 
اگر وقت کردید و گذرتان به دزفول افتاد، حتما به قبر این دو نفر سر بزنید.


قبر محمدابن جعفر (مم بن جعفر) در غرب دزفول با شکوه و عظمت خاصی همه روزه پذیرای زائران است و در شرق دزفول در مسیر جاده شوشتر قبری مخروبه و دورافتاده،  قبری که اکثر مردم شهر او را نمی شناسند، وجود دارد. در این قبر یکی از شجاع ترین،متعصّب ترین و وطن پرست ترین فرماندهان تاریخ این سرزمین یعقوب لیث صفاری آرمیده است.


ملتی که تاریخ نمی خواند محکوم به فناست!


شاید خیلی از ما این قسمت از تاریخ رو خوندیم یا می دونستیم، ولی تا اون جايی که در توانتون هست، این پیام رو انتشاربدین که اون هايی که خبر ندارن قسمتی از تاریخ کشور عزیزمون رو بدونن.

▪️سید محمد خاتمی، از خوشبخت های روزگار است. آنچه خوبان همه دارند، او یک جا دارد. محبوب است. محتاج کسی نیست. تاثیر گذار است. کافی است فقط تکرار کند، تا میلیاردها سرمایه گذاری و هزاران ساعت طرح و دسیسه را نقش بر آب کند و کاسه کوزه ها را به هم ریزد. هیچ کس جرات بی احترامی به او ندارد. بی احترامی کنند، او محبوب تر و مقابلانش منفورتر می شوند. حتی دشمنان عاقلش این را فهمیده اند و مراعاتش را می کنند. مسوولیت رسمی ندارد. لازم نیست به کسی پاسخ دهد. چای می نوشد و فلسفه می خواند. اراده کند، بزرگان دور و برش می ریزند و با او گعده های فلسفه و ادبیات و شعر و موسیقی و هنر می گیرند؛چیزهایی که او دوست دارد. عاشورا بشود، مرثیه سرایان و شاعران آزاده با جان و دل خدمتش می روند. استخر می رود، پیاده روی می کند. در شمال شهر زندگی می کند. از همه مهم تر، دلارام است و با آن که هشت سال ریاست جمهور را داشته، پاکدست بوده و وجدان آسوده دارد. شب ها سر راحت بر بالین می گذارد.
▪️خوش به حالش. گاهی فکر می کنم خاتمی زیادی خوشبخت است و این همه خوشبختی او، فاصله او و ما را خیلی زیاد کرده است. او چگونه می تواند همراه و همدل مردمان ستمدیده و محروم باشد؟ مردمانی محروم از حداقل ثروت، یا حداقل احترام، یا حداقل عدالت، یا حداقل منزلت، یا حداقل مهربانی و ... . مردمانی که حتی اگر فقیر هم نباشند، برای زندگی، باید رنج تحقیر و توهین و آشفتگی های زیستن را به جان بخرند. یا بمانند یا آواره شوند. حقیقتش،گاهی دلسرد می شوم و با خود می گویم، تنها امیدهای ما نیز از رنج زیستن ما، بی خبر اند. حتی سید محمد خاتمی!
▪️اما چند روز پیش خبری خوش خواندم و دیدم. عده ای از فعالان مدنی، برای جشن تولد محمد خاتمی به دیدارش رفته اند. گفتم، بازهم از آن گعده های آن چنانی. اما خاتمی، علی رغم روحیه مدارا جو و آرام، راست راست توی چشم دیدارکنندگان نگاه کرده است و گفته است:
«اینجا جشن نیست، جشن هم نداریم». وقتی ما شاهد رنج مردمان «در اطراف خود» و «سایر کشورها» هستیم، چگونه می تونیم جشن بگیریم؟ «نه تنها جشن تولد نداریم، جشن دیگری هم نداریم». «به جای جشن باید عزا بگیریم. عزای مرگ انسانیت و اخلاق».
دلگرم شدم. ظاهرا خاتمی بزرگ تر از آن است که اسیر خوشبختی هایش باشد و این است که او را با مردمان رنجدیده پیوند می دهد. این که کسی حتی روز تولدش هم که امری کاملا شخصی است، برایش عزاست، آن هم عزای «مرگ انسانیت» در «اطراف خود» و «سایر کشورها، حتی اروپا و آمریکا»، نشان می دهد که نشست و برخاست هایش، شغلش نیست. دردش است. ظاهرا پیداست که در حوصله جسم نگنجد، این وسعت پردغدغه، این روح حماسی است.
▪️من هیچ آشنایی شخصی با سید محمد خاتمی ندارم، نه  اصلاح طلبم، نه اصول گرا.  من ول شده ای از میان میلیون ها ول شدگان این سرزمینم که از نابسامانی ها و بی تدبیری ها و بی اخلاقی های متولیان امور رنج می بریم. رفتن به جای دیگر هم دردی از ما دوا نمی کند، که ما آنجا تا ابد، «دیگری» هستیم.اما همین که کسانی چون سید محمد خاتمی هستند و همراه و همدرد، سختی ها برایمان آسان تر و بذرهای امید در دلمان جوانه می زند، هر چند جوانه هایی کوچک و نحیف. ما به امید زنده ایم. سرش سلامت!

♦️ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺷﺮﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻮﺩﮎ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﺳﯿﻢ ﺧﺎﺭﺩﺍﺭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﺮﻟﯿﻦ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ.

ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺷﺪ.

ﻣﺘﻦ ﺯﯾﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺩﻓﺘﺮ ﯾﺎﺩﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ:

ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭگی است. ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﯽﺩﺍﻧﻢ به خاﻃﺮ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﯽ بی گناﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻓﺮﺩﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﺮﺍ به دﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﯽﺳﭙﺎﺭﻧﺪ.
می دﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﻫﺮﮔﺰ نمی میرﺩ، ﻭﻟﯽ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭگی است.

ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺩﺭ 70 ﮐﺸﻮﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ 317 ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎ به ناﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﯼ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻫﻢ ﺑﻨﯿﺎﻧﮕﺬﺍﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭگ ترﯾﻦ ﺑﻨﯿﺎﺩﻫﺎﯼ ﺧﯿﺮﯾﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺷﺪ.

ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺜﻞ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺟﺎﻧﻮﺭﯼ ﺑﻠﺪ است.


📚 خاطرات جنگ
✍️رابرت سانچز

🆔 @khorhepayam ☀️🎀