ايشان پسر خوبي است و فقير است و اينجا اجاره منزل ندارد (دانشگاه در محله گرانی بود).
با همه احترامی كه ايشان برای من قائل بود، حرفی زد كه بعدها عمق آن را فهميدم.
ايشان فرمود:
تركيب بی سوادی و جاه طلبی و فقر می تواند فاجعه به پا كند!

این شاگرد کسی نبود جز آقای دکتر محمود #احمدی_نژاد

از خاطرات دکتر غلامعلی سالور همکلاسی دکتر احمدی نژاد

@FilmBazi

می گویند اسکندر قبل از حمله به ایران درمانده و مستأصل بود. از خود می پرسید که چگونه باید بر مردمی که از مردم من بیشتر می فهمند، حکومت کنم؟

یکی از مشاوران می گوید: کتاب هایشان را بسوزان. بزرگان و خردمندانشان را بکش.

اما ظاهراً یکی دیگر از مشاوران (به قول برخی، ارسطو) پاسخ می دهد:
«نیازی به چنین کاری نیست. از میان مردم آن سرزمین، آن ها را که نمی فهمند و کم سوادند، به کارهای بزرگ بگمار. آن ها که می فهمند و باسوادند، به کارهای کوچک و پست بگمار.

بی سوادها و نفهم ها همیشه شکرگزار تو خواهند بود و هیچ گاه توانایی طغیان نخواهند داشت.
فهمیده ها و با سوادها هم یا به  سرزمین های دیگر کوچ می کنند،
یا خسته و سرخورده، عمر خود را تا لحظه مرگ، در  گوشه ای از آن سرزمین در انزوا سپری خواهند کرد!

@Democracyy

تو را می سپارم به رویای فردا

✍🏻 رضا علیجانی

🔺 چه بدرقه ای بود در خاک آرمیدن امیرانتظام. چه وسعتی داشت رنگارنگی بدرقه کنندگان. همه آمده بودند. ملی، ملی- مذهبی، نهضت آزادی، اصلاح طلب، رفراندم خواه، سرنگونی طلب و ... و جوانانی که از راه های دور و نزدیک آمده بودند تا میهمان مصدق را به مقصد برسانند. دل های همه را لرزانده بود مظلومیت و ایران دوستی انتظام.

🔺 وقتی دریفوس افسر یهودی ارتش فرانسه به جاسوسی، آن هم برای آلمان؛ متهم شد و همه تلاش اش برای اثبات بی گناهی اش در برابر قضاوت ها و شهادت های پرخطا و آغشته به دروغ و کینه به نتیجه نرسید، طی مراسمی با «تحقیر» خلع درجه شد و برای تحمل حبس ابد به «جزیره شیطان» تبعید گردید. 

امیل زولا نویسنده شهیر فرانسوی به دفاع از وی برخاست و خود به زندان محکوم گردید. سپس سیصد نفر از نویسندگان و آگاهان فرانسوی طی بیانیه ای به اعتراض برخاستند که به «بیانیه روشنفکران» معروف شد. بعضی آغاز «روشنفکری» را به همین نقطه ارجاع می دهند.

🔺 اعتراضات اما باعث تخفیف مجازات دریفوس از ابد به ده سال شد. این حبس نیز به پایان نرسید و دریفوس پس از پنج سال به دستور رئیس جمهور آزاد گردید. پیگیری های وکیل دریفوس ادامه یافت و پس از دوازده سال از صدور حکم خیانت برای وی، او از سوی دستگاه قضایی فرانسه تبرئه شد.

🔺 دریفوس سی و شش سال پس از آزادی اش در گذشت. وی در این مدت دو بار نشان و مدال افتخار دولتی دریافت کرد. یک بار در سالی که تبرئه شد و یک بار نیز دوازده سال پس از آن.

🔺 دریفوس ایرانی اما تا آخر عمر در آرزوی اعاده دادرسی و تبرئه رسمی و اعاده حیثیت خویش از سوی دستگاه رسمی قضا ماند. هر چند وی شاهد تبرئه خویش در دادگاهی به وسعت ایران و با هیئت منصفه همه وجدان های بیدار ایرانیان بود. 

و همین به او آرامش می داد.

🔺 اگر دریفوس از قوم مطرود یهود بود، امیرانتظام از طایفه لیبرال هایی بود که معتقد بود باید با غرب روابط حسنه بر اساس منافع ملی داشت و این جرم کمی نبود در زمانه انقلابی گری و چپ گرایی برای سوء ظن و بی رحمی و قساوت. امیل زولای ایرانی فقط مهندس بازرگان و معدودی از یارانش بودند. پس از فروپاشی بلوک شرق در جهان و به دنبال دوم خرداد و گشایش فضای مطبوعاتی بود که انبوهی از وجدان های آگاه روشنفکران ایرانی به دفاع و تبرئه این زندانی صبور و ظلمی که در حقش اش شده بود، پرداختند.

🔺

🔺 دانشجویان خط امام با کژاندیشی از یک سو و ابزار شدن در دست تمامیت خواهان حزب جمهوری اسلامی از سوی دیگر بستر ساز این ظلم بزرگ شدند. از آنان تنی چند به عذرخواهی و اندک جبران و التیامی بر زخم های عمیق این روح بزرگ برآمدند. اما برخی همچنان سخت سری می کنند. هر چند دیر؛ اما وجدان اخلاقی حکم می کند آن عده از دانشجویان خط امامی که فکر می کنند در حق امیرانتظام ظلم کرده اند، در یک بیانیه جمعی به صراحت بی گناهی امیرانتظام را به اتهامی که متوجه اش کرده اند، اعلام کنند و از او در پیشگاه تاریخ عذرخواهی کنند.

🔺 امیرانتظام نیازی به این نامه نداشت و ندارد. اما این سنت حسنه ای می شود در تاریخ ما. جدا از مرهمی که این دانشجویان باید بر زخم وجدان خویش نهند. اگر بیانیه سیصد روشنفکر فرانسوی «بیانیه روشنفکران» لقب گرفت. بیانیه چند دانشجوی خط امام می تواند «بیانیه وجدان» لقب بگیرد. ایران ما آبستن دوقطبی های بسیار خشن است. این رفتارها می تواند آبی بر این آتش باشد. این آخرین آرزوی امیرانتظام  نباید بی پاسخ بماند. مصرع اول این شعر زیبا را او با عیادت محمدی گیلانی سروده است. مصرع دومش را باید این دانشجویان(سابق) بسرایند.

🔺 امیرانتظام با دریادلی درونی و با دوراندیشی ملی خود نلسون ماندلا وار قاضی دادگاهش محمدی گیلانی را بخشید، هرچند فراموش نکرد. او بر «کشف حقیقت» پایمردانه ایستاد. با مقاومت صبورانه و دفاع شیردلانه اش از حقانیتش در زندان و با روشنگری پیگیرانه اش برای افکار عمومی در بیرون. اما دل از کینه  و انتقام خالی داشت و منطق «چشم در برابر چشم» را با منطق «دست به دست هم دهیم به مهر- میهن خویش را کنیم آباد» عوض کرد. او برخلاف آنانی که در منابر و تریبون ها درس اخلاق می دهند و چون به خلوت می روند کار دیگر می کنند، در برابر چشم همگان بخشید و راه درست ساختن آینده ایران را نشان داد.
 اگر چشمه واژه از غم نخشکد 

اگر روزگار این صدا را نگیرد
خداحافظ ای برگ و بار دل من 

خداحافظ ای سایه‌سار همیشه

✅ @Sahamnewsorg

یک حکایت جالب

میگن اقامحمد خان قاجار خیلی پولکی بوده.
 روزی اقا محمدخان دستور میده یک نفرو فلک کنن .وقتی طرف رو میارن که بزننش، یارو یواشکی یک چیزی به اون کسی که قرار بوده چوب بزنه، میگه. 

آقا محمد خان متوجه میشه.میگه: چی گفت؟ 

طرف میگه: قربان، گفت ده سکه میدمت یواش تر بزن.

آقامحمد خان به طرف میگه: احمق، پنج سکه بده به خودم میگم اصلا نزنند.

**********************
حالا کار ما هم همین طور شده .داریم به همه دنیا باج میدیم که به امریکا باج ندیم!😀
🙈ثلث اینا رو به خودش می دادیم، تا حالا کار تموم بود!

🔸ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺑﻪ ﺣﺞ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ، ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ‌ﺍﯼ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ:
 ﺍﺯ ﺷﺸﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺎﺟﯽ ﮐﺴﯽ ﺣﺎﺟﯽ ﻧﯿﺴﺖ ، ﻣﮕﺮ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ ﻣﻮﻓّﻖ ، ﮐﻔﺸﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺩﻣﺸﻖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺞ ﻧﯿﺎﻣﺪ.

🔹ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺩﻣﺸﻖ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ ﻣﻮﻓّﻖ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﺭﻩ‌ﺩﻭﺯﯼ ‏(ﭘﯿﻨﻪ‌ﺩﻭﺯﯼ ، ﺗﻌﻤﯿﺮ ﻭ ﻭﺻﻠﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻔﺶ‌ﻫﺎﯼ ﺧﺮﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺭﻩ‏) می‌‌کند .
ﭘﺮﺳﯿﺪ: ﭼﻪ ﮐﺮﺩه اﯼ؟ ﺑﺎ ﺍﯾﻨ ﮑﻪ ﺍﻣﺴﺎﻝ ﺑﻪ ﺣﺞ ﻧﺮﻓﺘه ای،  ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﻫﻤﻪ‌ی ﺣﺠّﺎﺝ ﻓﻘﻂ ﺣﺞّ ﺗﻮ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ؟!

🔸ﮔﻔﺖ: ﺳﯽ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﺮﺍ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺣﺞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﻩ‌ﺩﻭﺯﯼ ﺳﯿﺼﺪ ﺩﺭﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻣﺴﺎﻝ ﻋﺰﻡ ﺣﺞ ﮐﺮﺩﻡ . عیالم ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ‌ی ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﻮﯼ ﻃﻌﺎﻡ ﻣﯽ‌ﺁﻣﺪ . ﻣﺮﺍ ﮔﻔﺖ : ﺑﺮﻭ ﻭ ﭘﺎﺭﻩ‌ﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﻌﺎﻡ ﺑﺴﺘﺎﻥ . ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ . 

ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﮔﻔﺖ : ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ‌ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﺮﯼ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﯾﺪﻡ . ﭘﺎﺭﻩ‌ﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻃﻌﺎﻡ ﺳﺎﺧﺘﻢ . ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺣﻼﻝ ﻧﺒﺎﺷﺪ .

🔹ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﺑﺸﻨﯿﺪﻡ، ﺁﺗﺸﯽ ﺩﺭ ﺟﺎﻥِ ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ . ﺁﻥ ﺳﯿﺼﺪ ﺩﺭهم ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﺪﻭ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻔﻘﻪ‌ی ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺣﺞِّ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ.

👤 عطّار نيشابوری
📖 ﺗﺬﮐﺮة‌ ﺍﻻﻭﻟﯿﺎء
🕋🕋🕋🕋🕋🕋🕋🕋🕋🕋🕋🕋🕋
در صورت تمایل کانال موسسه را به دوستان خود نیز معرّفی کنید 👇👇👇
╭┅──────────┅╮
@Kheyriyeh_ValieAsr_Kashan
╰┅──────────┅╯

وقتی ارنست چگوارا را در پناهگاهش باکمک چوپان خبرچین دستگیر کردند،یکی از چوپان پرسید:

چرا خبرچینی کردی، درحالی که چگوارا برای آزادی شماها مبارزه می‌کرد!!؟

چوپان جواب داد که: او باجنگ هایش گوسفندان مرا می‌ترساند!

بعد از مقاومت محمد کریم در مقابل فرانسوی‌ها در مصر و شکست او، قرار بر اعدامش شد، که ناپلئون او را فراخواند و گفت:

سخت است برایم کسی را اعدام کنم که برای آزادی وطنش مبارزه می‌کرد، من به تو فرصتی می‌دهم تا ده هزارسکه طلا بابت غرامت سربازهای کشته شده به من بدهی...

محمدکریم گفت:من الآن این پول را ندارم، اما صدهزار سکه از تاجران می‌خواهم، می‌روم تهیه می‌کنم و باز می‌گردم...

محمدکریم به مدت چندروز در بازارها با زنجیر برای تهیه پول گردانیده می‌شد، اما هیچ تاجری حاضر به پراخت پولی جهت آزادی او نبود و حتی بعضی طلبکارانه می‌گفتند که با جنگ‌هایش وضعیت اقتصادی را نابسامان کرد، پس نزد ناپلئون  برگشت.!!

ناپلئون به او گفت:
چاره ای جز اعدام تو ندارم، نه به خاطر کشتن سربازهایم، بلکه به دلیل جنگیدن برای مردمی که پول را مقدم بر وطن خود می‌دانند.

محمد رشید می‌گوید:
آدم دانا  که برای جامعه‌ ای نادان مجاهدت می کند، مانند کسی است که خودش را آتش می‌زند تا روشنایی را برای آدم نابینا فراهم سازد!!

اين همان حكايت سقراط است كه ويل دورانت در پايان داستانش وقتي او را جام شوكران مي دهند و مي كشند، مي گويد:

« بدا به حال آدمي كه بخواهد جامعه اي را پيش از آن كه موعد بيدار شدنش فرا رسيده باشد، بيداركند!!! »

************

روشنگری و آگاهی بخشی رسالت روشنفکر است و باید در هر شرایطی وفادارانه چون شمع بسوزد و راه توده ها را نور بخشد؛اگر چه عوام کوشش هایش را پاس ندارند و او را سپاس نگزارند!

کشاورزی فقیر از اهالی اسکاتلند فلمینگ نام داشت . یک روز ، در حالی که به دنبال امرار معاش خانواده ‌اش بود ، از باتلاقی در آن نزدیکی صدای درخواست کمک را شنید ، وسایلش را بر روی زمین انداخت و به سمت باتلاق دوید.

پسری وحشت زده که تا کمر در باتلاق فرو رفته بود ، فریاد می ‌زد و تلاش می‌ کرد تا خودش را آزاد کند . فارمر فلمینگ او را از مرگی تدریجی و وحشتناک نجات داد.

روز بعد ، کالسکه‌ ای مجلل به منزل محقر فارمر فلمینگ رسید . مرد اشراف ‌زاده خود را به عنوان پدر پسری معرفی کرد که فارمر فلمینگ نجاتش داده بود .

اشراف زاده گفت : می ‌خواهم جبران کنم! شما زندگی پسرم را نجات دادی .
کشاورز اسکاتلندی جواب داد : 

من نمی ‌توانم برای کاری که انجام داده ‌ام، پولی بگیرم . 

در همین لحظه پسر کشاورز وارد کلبه شد . 

اشراف‌ زاده پرسید : پسر شماست ؟

کشاورز با افتخار جواب داد : بله

- با هم معامله می ‌کنیم . اجازه بدهید او را همراه خودم ببرم تا تحصیل کند . اگر شبیه پدرش باشد ، به مردی تبدیل خواهد شد که تو به او افتخار خواهی کرد.

فلمینگ با هزینه آن اشراف زاده بزرگ شد و تحصیل کرد. تا این که روزی پسر فارمر فلمینگ از دانشکده پزشکی سنت ماری در لندن فارغ التحصیل شد و همین طور ادامه داد تا در سراسر جهان به عنوان سِر الکساندر فلمینگ کاشف پنی سیلین مشهور شد ...

سال ‌ها بعد ، پسر همان اشراف ‌زاده به ذات الریه مبتلا شد .
فکر می کنید چه چیزی نجاتش داد ؟
بله درست حدس زدید همان پنی سیلین.

مطالب زیبا🌹👇
https://telegram.me/joinchat/BZlxjjx8A8MduLQWs-_XWg ‌

🔴 تجربه آشنایی از نزدیکم با عباس امیرانتظام به زندان دهه شصت بر می گردد. شجاعت و صداقت و نوعی نجابت اشرافی ایرانی اولین دانه‌درشت‌های رفتاری امیرانتظام برایم بود.
🔴 روزی از روزهای تابستان داغ و رو به فاجعه 67 در بند 325 برگه‌ای از سوی مسئولان زندان به داخل بند آمد که ستون‌های مختلفی داشت. نام و مشخصات‌ هر زندانی توسط مسئول اتاق در این برگه نوشته می‌شد و هر زندانی باید شخصاً ستون‌های مختلف آن را مانند نوع اتهام، میزان محکومیت و ... پر می‌کرد و البته یک ستون کاملا متفاوت داشت که خواهان "نظر در مورد جمهوری اسلامی" بود.شاید این ستون استمزاجی بود برای سلاخی که داشت طراحی می شد...
🔴 آقای انتظام در ستون اتهام نوشته بود: سخنگویی دولت موقت. اما مهم‌تر از آن ستون دیگری بود که نظر در مورد جمهوری اسلامی را می‌پرسید و به یاد دارم که تقریباً چپ‌ترین موضع این بود:"نظری ندارم" و امنیتی‌ها می‌دانستند و اظهار نیز می‌کردند که "پس سر موضع هستی!!" اما عباس امیرانتظام در این ستون به صراحت نوشته بود "رژیمی است به غایت ظالم"(عینا با همین کلمات). با خواندن این عبارت متوجه شدم که در پشت چهره آرام و مهربان این زندانی صبور چه درد و رنج و بالاتر از آن، چه شجاعت و استواری پنهان است.
🔴 در روزهای اولی که آقای انتظام به بند (و اتاق ما) آمده بود (چرا که ایشان مدت زیادی از حبس‌اش را در میان زندانیان غیرسیاسی گذرانده بود)، بر سر سفره ای که به علت کمبود امکانات، بشقاب‌های غذا همه دو نفره بود و سفره های باریک و دراز هم چون هیات‌های مساجد در هر اتاق پهن می‌شد، افراد اکراه داشتند در مقابل ایشان بنشینند و زوج ایشان را تکمیل کنند. در اولین وعده غذا من که از حیاط هواخوری سر سفره  رسیدم از معدود جاهای خالی، جایی را دیدم که روبروی آقای انتظام قرار داشت. در این جا نشستم. عباس امیرانتظام این ناملایمات نامرئی را با آرامش و صبوری تحمل می‌کرد. اما در همین اتاق پس از مدتی رابطه همان افرادی که از نشستن در برابر ایشان بر سر سفره غذا طفره می رفتند با وی چنان گرم و صمیمی شد و زیست مشترک فاصله‌ پارادایم‌ها را پر کرد که یکی از زندانیان اتاق که متعلق به یکی از جریانات پیرو مبارزه مسلحانه بود، بود چنان با آقای انتظام دوست و نزدیک شد که به چشم خود دیدم که یک بار آقای انتظام موی سر او را با برس شانه می‌کشید و نظم می‌داد. روند نامرئی بایکوت تا این شانه زدن سر مدت زیادی طول نکشیده بود. تیزاب سلطانی زیست مشترک زندان کار خود را کرده و دیواره آهنین فاصله‌ها را در خود حل کرده و برده بود.
🔴 آقای انتظام دو بار اشکم را در آورده است. یک بار وقتی که در یک جمع درباره پرونده‌اش می‌گفت و از ستمی که بر وی رفته است؛ با چه اتهام‌های شگفت و چه مستنداتی مضحک برای اثبات این اتهامات. تعریف کردن گوشه‌هایی از پرونده امیر انتظام چشم‌های هر شنونده‌ای را نمناک می‌کند.
🔴 عباس امیرانتظام چه در باره سیر پرونده و دادگاهش و چه درباره ارتباطات و عملکرد سیاسی‌ و دولتمردی اش همیشه از مهندس بازرگان و صداقت و سلامت و شجاعت او با احترام یاد می‌کرد که در دادگاه او برای ادای شهادت در بیگناهی وی حاضر شده بود؛ شهادتی که به گوش هیچ قاضی شرعی فرو نرفت.
🔴 بار دوم اما در سال‌های اخیر بود که خبر دیدارش با محمدی گیلانی چون صاعقه‌ای وحی گونه بر تاریخ ما نازل شد. عباس امیرانتظام در این صحنه از سریال پررنج و شکنج زندگی‌اش، بهترین نقش و عالی‌ترین سکانس‌اش را به نمایش گذاشت. او نجابت یک ایرانی اصیل، صداقت یک آرمانخواه زخم‌خورده و پردرد و شجاعت یک مبارز دیرپا و صبور باورمند به منافع و مصالح ملی و عمق نگاه یک سیاست ورز با تجربه و وارسته را به همگان نشان داد. او نگاه به دوردست‌ها داشت.
🔴 امیرانتظام لیبرال، از فردیت خود به قله جمع و نه جمع بلکه "دیگری" مطلق (در دورترین نقطه از آنچه بر فرد خویش رفته بود) پرواز کرد؛ بر قله ایران. او آرش‌وار زندگی‌اش را در کمان این دیدار نهاد و این بار نه به زور و خشم و برای گسترش مرزهای زمینی این سرزمین، بلکه به لطافت و مهر برای گستراندن دل‌های مردمان این سرزمین به دوردست‌ها افکند. مرزهای سرزمین دل مردمان‌اش را آن چنان گسترد که حتی محمدی گیلانی نیز درون آن بگنجد.
او از حق فردی خود، ضمن «کشف و افشای حقیقت» و با پایداری برای اثبات حقانیت خود، گذشت؛ برای ایران، برای ایرانیان و برای نسل فردا. او در قله‌ای ایستاد که از هر کجای این سرزمین به این البرز بلند بنگری عباس امیرانتظام را نیز در صف میهمانان این پانتئون ایرانی خواهی دید. 

یادش گرامی و راهش پایدار 

T.me/bamardum

برای دیدن خانواده بعد از ۱۶ سال دوری به ایران رفته بودم. یک روز که با اتومبیل برادرم بودم، در یکی از خیابان‌های شلوغ تهران پسری ۱۴ - ١۵ ساله اجازه گرفت تا شیشۀ ماشین را تمیز کند ... به او اجازه دادم و اتفاقأ کارش هم خیلی تمیز بود، یک 20 دلاری به او دادم. با حیرت گفت: 

شما از آمریکا آمدید ؟ 

گفتم :بله، 

بعد گفت: امکان دارد از شما چند سوال دربارۀ دانشگاه‌های امریکا بپرسم ، به همین خاطر هم پولی از شما بابت تمیز کردن شیشه نمی‌خواهم.
رفتار مودبانه‌اش تحت تاثیرم قرار داده بود .. 

گفتم :بیا بنشین توی ماشین باهم حرف بزنیم ... 

با اجازه کنارم نشست ... 

پرسیدم: چند ساله ‌هستی ؟ 

گفت: ۱۶ .

گفتم: دوم دبیرستانی ؟
گفت :نهT امسال دیپلم می گیرم .

گفتم: چطور ؟
گفت :درسم خوب است و سه سال را جهشی خواندم و الان سال آخرم . 

گفتم :چرا کار می کنی ؟

گفت :من دوسالم بود که پدرم فـوت شد .مادرم آشپز یک خانواده ثروتمند است .
من و خواهرم هم کار می کنیم تا بتوانیم کمکش کنیم .اما درس هم می خوانیم .پرسید: آقا، شنیدم دانشگاه‌های آمریکا به شاگردان استثنایی ویزای تحصیلی و بورس می دهند .
پرسیدم :کسی هست کمکت کند ؟ 

گفت: هیچ کس، فقط خودم و خودم .

گفتم :غذا خوردی؟ 

گفت: نه .

گفتم : پس با هم برویم یک رستوران غذا بخوریم و حرف بزنیم . 

گفت :به شرط این که بعد توی ماشین‌ را تمیز کنم! 

و من هم قبول کردم، با اصرار من سه نوع غذا سفارش داد و با مهارت خاصی بیشتر غذای خودش را در لابه‌لای غذای خواهر و مادرش گذاشت .نزدیک به ۲ ساعت با هم حرف زدیم .دیدم از همه مسائل روز خبر دارد و به خوبی به زبان انگلیسی حرف می زند .نزدیک غروب که فرید را ...( اسمش فرید بود ) نزدیک خانۀ خود‌شان پیاده کردم ،تقریبا اطلاعات کافی از او در دست داشتم .قرارمان این شد که فردای آن روز مدارک تحصیلیش را به من برساند. مـن هم به او قول دادم که هر کاری که در توانم باشد ،برای اقامت او انجام دهم .
حدود ۶ ماهی طول کشید تا از طریق یک وکیل آشنا بالاخره توانستم پذیرش دانشگاه را تهیه کنم و آن را با یک دعوت نامه از سوی خودم برای فرید پست کردم .چند روز بعد فرید بغض کرده زنگ زد و گفت: 

من باورم نمی شود! فقط می‌خواستم بگویم ما دو روز است تاصبح داریم اشک شوق می ریزیم .

با همسرم نازنین ماجرا را در میان گذاشته بودم .او هم با مهربانی ذاتی‌اش کمکم کرد تا همه چیز سریع‌‌تر پیش برود .خلاصه ٦ ماه بعد در فرودگاه لس آنجلس به استقبالش رفتیم .صورتش خیس اشک بود و فقط از ما تشکر می کرد .وقتی دو سال بعد به عنوان جوان‌ترین متخصص تکنولوژی‌های جدید در روزنامۀ نیویورک تایمز معرفی شد ،به خود ‌می‌بالیدیم ...نازنین بدون این که به ما بگوید راهی برای آمدن مادر و خواهر فرید پیدا کرد .
یک روز غروب که از سر کار آمدم ،نازنین سورپرایزم کرد و گفت خواهر و مادر فرید فردا پرواز می کنند .روز زیبایی بود .وقتی فرید آن ها را دید، قدرت حرف زدن و حتی گریه کردن هم نداشت ،فقط برای لحظاتی در آغوش مادر و خواهرش گم شد و نگاهمان کرد و گفت: 

شما با من چه‌ها که نکردید .

مشغول پذیرایی از مهمان‌ها بودیم که نازنین صدایم کرد و فرید را نشانم داد که با یک حوله و سطل آب شبیه اولین بار که در خیابان دیده بودمش، داشت اتومبیلم را تمیز می کرد .⚡️

از خانه بیرون رفتم و بغلش کردم .گفت: 

می خواهم هرگز فراموش نکنم که شما مرا از کجا به کجا پرواز دادید.

دکتر #فریدعبدالعالی یکی از استادان ممتاز و برجستۀ دانشگاه هاروارد آمريكا

نخستين استاد فيزيك زن ايران 

در آسايشگاه سالمندان

نخستين بانوي استاد فيزيك ايران بعد از بنيانگذاري نخستين رصدخانه و تلسكوپ خورشيدي تاريخ نجوم ايران ، فارغ التحصيلي از دانشگاه سوربن پاريس و 30 سال تدريس در دانشگاه هم اكنون با خيالي آسوده و خاطراتي خوش بر روي تخت آسايشگاه سالمندان ، تنها افتخار خود را تربيت دانشجويان موفق (استادان امروز) مي‌داند

دو تصویر پایین، تصاویری‌اند از دو مراسم خاکسپاری متفاوت در ایران ما. دو عکسی که می‌توانند گویای خیلی از مسائل باشند. خودتان حدس بزنید کدام عکس مربوط به کدام مراسم است: 

یکی خاکسپاری «وحید مرادی» یک قاتل و لات تهران که در درگیری در زندان با قمه کشته شد 

و دیگری دکتر «بهمن فرزانه»، نویسنده و مترجم که در طول ۵۰ سال، بیش از ۸۰ اثر را ترجمه و تالیف کرد. از جمله کتاب‌های گابریل گارسیا مارکز، گراتزیا دلدا، آلبا دسس پدس، اینیاتسیو سیلونه، لوئیجی پیراندللو، تنسی ویلیامز و دینو بوتزاتی.

از بهمن فرزانه مجموعه داستان «سوزن‌های گمشده» و دو رمان «چرکنویس» و «سرباز دل» به فارسی چاپ شده است. رمان «صد سال تنهایی»، نوشته گابریل گارسیا مارکز سال ۱۳۵۳ با ترجمه روان بهمن فرزانه وارد بازار کتاب ایران شد و از آن زمان بارها منتشر شده است. بهمن فرزانه را بیشتر به خاطر ترجمهٔ این اثر مشهور مارکز می‌شناسند.
ـــــــــــ

•• اگر دوستانی مشتاق خواندن دارید، لطفاً شناسهٔ کانال را در اختیارشان قرار دهید:
@andiiishe
bit.ly/2KTmxuz

وی نخستین کسی بود که در آن جَوِّ ارعاب و اختناق دست به چنین کاری زد. این نامه زمانی نوشته شد که هنوز نه کوچک ترین نشانه ای از اعتراض های بزرگ مردمی وجود داشت و نه هیچ خبری از سیاست "حقوق بشر"ی کارتر درمیان بود.

در ۲۰ دی ۱۳۵۵ حاج سید جوادی نامه دوم خود را در بیش از ۲۰۰ صفحه برای شاه فرستاد. این نامه، دادخواستی مستند و مستدل و مشروح علیه دیکتاتوری شاه است. وی از موضع مدافع قانون اساسیِ مشروطه و در خط دکتر مصدق (که شاه باید سلطنت کند و نه حکومت) شاه را مخاطب قرار می دهد و پیش از هر چیز به حدود و اختیارات شاه در قانون اساسی و مداخلات گسترده او در همه امور کشور از صدر تا ذیل می پردازد.

علی اصغر حاج سید جوادی از بنیانگذارانِ «کانون نویسندگان ایران» (اردیبهشت ۱۳۴۷) و "جمعیت دفاع از حقوق بشر و پیش‌برد آن در ایران" (آذر ۱۳۵۶) بود.

با نمایان شدن طلیعه های انقلاب، حاج سید جوادی با شور فراوان به استقبال آن رفت و وعده های آیت الله خمینی درخصوص حفظِ حرمتِ آزادی ها و دخالت نکردن روحانیون در امرِ حکومت را راست پنداشت و در نوشته هایش همراهی هایی با آنان کرد.

اما، خیلی سریع دریافت به خطا رفته است. و این بار نیز، همان زبان جاندار و پرشور و تیز حاج سیدجوادی برای مقابله با حکومتگران تازه به قدرت رسیده در خدمتِ آزادی قرار گرفت.

دو ماه بعد از انقلاب، اردیبهشت ۵۸، که نمونه های فاشیسم مذهبی را به عیان دید، مقاله«صدای پای فاشیسم» را نوشت.
این نوشته، سند افتخار روشنفکری ایران است.

در مقابله با گنجاندن اصلِ ولایت فقیه در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، مقاله «این معامله از اساس باطل است» را نوشت.

بعد از انقلاب در هفته نامه «جنبش» مقاله می نوشت تا آن که در نیمه دوم سال ۱۳۵۹ دفتر آن مورد حمله و غارت قرار گرفت و او مجبور به زندگی مخفی و سپس ترک ایران گردید.

او در دورانِ تبعیدِ ناخواسته نیز، همچون گذشته، به مبارزه خود ادامه داد.
و قلم و قدمش درخدمت آزادی و عدالت و سربلندی ایران و مردم ایران بود.

http://kadivar.com/?p=16632
@Mohsen_Kadivar_Official

(1277 - 1349 خورشیدی)
ا----------------------------------
کریم صیرفیان پور بنیانگذار صنعت حمل و نقل در ایران و صاحب کارخانه ریسندگی و بافندگی پروین در اصفهان و از خیرین در زمینه مدرسه سازی و ساخت حمام عمومی، درمانگاه و حمایت از کودکان بی سرپرست بود.
او در سال 1277 خورشیدی در محله آبخشان اصفهان به ددنیا آمد با وجود وضع خوب پدری، وی از همان نوجوانی، تصمیم بر آن گرفت که از ماحصل فعالیت و دست رنج خود استفاده کند. لذا با کسب اجازه از پدرش، کار خود را از شاگرد دوچرخه ای شروع و ضمن این کار، به فرزندان متمولین شهر، آموزش دوچرخه سواری می داد.
پس از مدتی، با حدود 17 تومان دست مزدی که برای خود جمع کرده بود، تصمیم به کسب و کار جدیدی گرفت.او با دوچرخه در حدود11 روز، خود را به تهران، نزد دایی اش حاج امین الضرب می رساند و از اعتبار او استفاده می کند. یعنی با پیش پرداخت پولی که ذکر آن به میان آمد، توانست یک اتومبیل دُرج آمریکایی به صورت اقساطی خریداری کند. این اقدام، زمانی انجام گرفت که در ایران، تعداد اتومبیل های سنگین، شاید به 50 دستگاه هم نمی رسید. به هر حال او به کار باربری پرداخت و توانست علاوه بر پرداخت اقساط اتومبیل، مورد اعتبار واقع شود. 

در این سال ها که شروع آن، قبل از سال 1300خورشیدی بود، در این زمینه چنان با درایت عمل نمود که به تدریج با توسعه ناوگان حمل و نقل خود و استخدام رانندگان دیگر، به یک پیمانکار عمده در صنعت حمل و نقل تبدیل شد، چنان که حتی عنوان «بنیانگذار حمل و نقل ایران» را به خود اختصاص داد. در اثر همین پیشرفت ها بود که شرکت نفت از او دعوت به همکاری نمود و وی به عنوان یک فرصت، جهت ترقی بیشتر، این مهم را قبول کرد و جزو مهم ترین پیمانکاران صنعت نفت ایران درآمد.
در این سال ها بود که وی تصمیم به راه اندازی گاراژ حمل و نقل در خیابان شاهپور قدیم (شهید بهشتی کنونی) گرفت که حتی پس از گذشت سال ها، هنوز هم این گاراژ، به نام او معروف و مشهور است.
اعتبار و شهرت روزافزون وی، سبب شد که شرکت خارجی( اینترناسیونال) نمایندگی فروش اتومبیل های باری و حتی سایر محصولات صنعتی خود را از قبیل یخچال (نمایندگی اصفهان به جنوب کشور) به او واگذار کند.
شروع این فعالیت به دهه 20 خورشیدی باز می گردد که در این فعالیت، فرزندش احمد که در اوان نوجوانی و دوران تحصیل را طی می کرد، وارد این عرصه کرد و اولین فعالیت احمد، نصب یخچال های اینترناش( اینترناسیونال) بود، که هنوز هم تعدادی از این یخچال ها نزد خانواده او موجود است. عبدالکریم در فواصل زمانی دهه 30خورشیدی،کار مسافربری را کنار گذاشت، اما همچنان به پیمانکاری حمل و نقل، اشتغال داشت.
نمونه ای از خدمات مهم و مؤثر حاج میرزا کریم صیرفیان پور در اصفهان؛
1. راه اندازی بزرگ ترین کاروان زیارتی زمینی برای سفر حج تمتع در سال 1326خورشیدی ؛ وی با 400 دستگاه اتومبیل سنگین، 3600 حاجی را از راه کویت به سفر حج برد که یکی از باشکوه ترین کاروان های سفر حج آن زمان بوده است.
2. احداث خط واحد اتوبوس رانی اصفهان در دهه 1330خورشیدی، که در این بین صیرفیان پور به عنوان مدیر عامل این شرکت انتخاب شد.
3.احداث کارخانه ریسندگی و بافندگی پروین در سال 1338 خورشیدی در ناحیه جی اصفهان؛ حاج میرزا کریم، سرمایه احداث این کارخانه را از فروش باغ شخصی خود در تهران و واگذاری پیمانکاری شرکت نفت به دست آورد و توانست از این طریق، ضمن ایجاد تولیدات مرغوب داخلی، ایجاد اشتغال برای حدود 700 نفر، داشته باشد.
4. ساخت 3 باب مدرسه و یک باب حمام عمومی در خیابان جی اصفهان که هنوز هم به نام وی معروف است.
5. ساخت دو واحد دارالشفای رایگان و کمک به تجهیز بیمارستان های اصفهان.
6. تشکیل شرکت سهامی(منجان) جهت امور خانه سازی.
7. احیای زمین های بایر و تبدیل آن به باغات و مزارع حاصلخیز کشاورزی، باغاتی از قبیل باغ شهرستان، باغ احمدآباد، باغ منجان و مزرعه افتون. همچنین ایجاد گلخانه و برداشت محصولات صیفی در فصل زمستان در اصفهان که امری بی سابقه بوده است و وارد کردن گیلاس سیاه به اصفهان.
8. تشکیل یک دفتر جهیزیه برای خانواده های بی بضاعت، بدون آن که خانواده داماد، کوچک ترین اطلاعی داشته باشد و این اقدام به صورت کاملاً مخفی و محرمانه صورت می گرفت.
9. حمایت از هنرمندان و کمک به آنان.
10. اقدام به آزادی زندانیان که به دلایلی از جمله بدهکاری، در حبس بودند؛ وی این اقدام را در چند روز قبل از عید نوروز انجام می داد و خوشحالی فرد آزاد شده را در آن هنگام که با خانواده خود، دیدار می کرد، پنهان نظاره گر بود و لذت می برد.
11. نجات و کمک به افرادی که در زمستان در جاده ها دچار برف و بوران می شدند که با اقدام به موقع خود، آنان را از مرگ حتمی نجات می داد و این مربوط به دوره ای بود که وی در صنعت حمل و نقل خدمت می کرد.
👇👆
12. حمایت از کودکان بی سرپرست از جمله آن ها خرید یک دستگاه تلویزیون و اهدای آن به یکی از مؤسسات کودکان بی سرپرست بود. چون در آن زمان تلویزیون کمتر مورد استفاده قرار می گرفت.
13. پیمان کار حمل و نقل گندم از جنوب به تهران؛ در آن زمان که مصادف با آغاز جنگ جهانی دوم بود و مملکت هر لحظه با قحطی مواجه بود، وی با به کارگیری560 دستگاه کامیون باری که 300 دستگاه از آن، متعلق به خود و مابقی از همکاران وی بود، موفق شد گندم را حتی دو روز زودتر از ضرب الاجل اعلام شده از طرف دولت، به مرکز برساند و ایران را از یک قحطی حتمی نجات دهد.
کریم صیرفیان پور سرانجام در 13 بهمن 1349 دارفانی را وداع و در تکیه ای که خود بانی آن بود دفن شد.طراح سازه آرامگاه صیرفیان پور مهندس ایرج خلیلی و معمار اجرا کننده آن رجبعلی عابدزاده بوده است. سازه آرامگاه وی شبیه کلاه صفوی  ودر نوع خود در میان تکایای تخت فولاد، شاخص و منحصر به فرد است. روزنامه های آن زمان از فوت وی اظهار تأسف کرده و حتی روزنامه (پست تهران) با تیتری از او به عنوان بنیان گذار حمل و نقل ایران یاد کرد. حسینعلی مشفق ضرغام در 16 بیت مرثیه وفات او را سروده که بر سنگ مزارش حک شده است و در ماده تاریخ آن چنین می سراید:

سؤال کرد به تاریخ رحلتش مشفق
ز مرغکان خوش الحان روضه رضوان

که سر ز جمع برون کرد طوطی و گفتا
مقیم ملک جنان شد کریم صیرفیان

من در ایران به هیچ یک از جراید اجازه نمی دهم که کوچک ترین انتقادی از رفتار مامورین دولت بکنند...

آتاتورک از رضاشاه می خواهد که در همه حال روزنامه نگاران را در نوشتن آزاد بگذارد. سپس داستان جالبی نقل می کند و می گوید: 

در زمان عثمانی که فالگیری و جن گیری در ترکیه رواج داشت، روزی یک خانم زیبا و ثروتمند به یکی از رمال ها مراجعه کرده می گوید که شوهر من مرا خیلی دوست دارد، اما من او را دوست ندارم و می خواهم مرا دوست نداشته باشد و طلاقم دهد! رمال که نمی خواسته چنین مشتری پولداری را زود از دست بدهد ،روی کاغذ، چیزی نوشته و کاغذ را به خانم می دهد تا در یکی از شب های تاریک، کاغذ را در قبرستانی دفن کند، اما در زمان دفن کردن، نباید اصلا به«گرگ»فکر کند، چرا که در این صورت،نوشته تاثیری نخواهد داشت. خانم، کاغذ را هی به قبرستان می برده،  اما در زمان دفن کردن بلافاصله به یاد گرگ می افتاده و گرگ در نظرش مجسم می شده و نمی توانسته کاغذ را دفن کند و ناچار برمی گشته...

آتاتورک آن وقت به رضاشاه می گوید روزنامه نگاران در یک کشور به منزله آن گرگ هستند که به محض این که کارمندی و مقامی بخواهد اختلاس کند و رشوه ای بگیرد، بلافاصله آن گرگ یعنی(افشاگری روزنامه ها)در خیالش مجسم خواهد شد و دست از پا خطا نخواهد کرد! بدون وجود روزنامه های آزاد، حتی اگر بر هر مقام دولتی یک مامور مخفی هم گذاشته شود، باز هم قادر به کنترل فساد نخواهد بود ،چرا که ممکن است آن مامور مخفی با آن مقام ساخت و پاخت کرده باهم بخورند!

🔻(برای این خاطره بنگرید به:

روزها از پی سال ها:خاطران ناصر امینی.صص85الی87.)

متاسفانه نه رضا شاه در آن زمان و نه سردمداران بعدی در ایران هیچ وقت این جمله طلایی آتاتورک را به کار نبستند و کشور ایران هرگز عاری از آلودگی و فساد نشد...
این سخن مرا یاد جمله ای از اولیانوفسکی در زمان استالین انداخت. 

گویند وقتی از اولیانوفسکی(عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی)پرسیدند که :

چرا شما نارسایی های جامعه شوروی مانند الکلیسم را به نقد نمی کشید و به مطبوعات نمی آورید؟ 

او جواب داده بود که: «ما لباس های چرکین خودمان را در مقابل دشمن آویزان نمی کنیم »...

اما در محیط مختنق و فاقد نقدهای طبیبانه و روزنامه های آزاد، این لباس ها به مرور زمان چنان چرک آلود می گردند که سرانجام همه را در چرک و کثافت دفن می کنند و سرنوشت جامعه شوروي نيز سرانجام چنين شد...

ثروتمندترین زن آسیا کیست؟

نظام شاهنشاهی که تازه از بیستم خرداد از خروج شریعتی با نام علی مزینانی آگاه شده و ردپای او را در انگلستان یافته بود، از ابعاد گسترده پخش خبر مرگ شریعتی به وحشت می‌افتد و می‌کوشد این فضا را مدیریت کند. چه کند؟ مجوز مراسم بدهد یا ندهد؟ در مسجد باشد یا در دانشگاه؟ در تهران یا مشهد؟ در خانه‌ها یا در خیابان‌ها...؟ برگزاری مراسم را به دوستانش بسپارد یا به خانواده، به دانشگاهیان یا به فعالان سیاسی و... شریعتی را استاد تصفیه‌شده دانشگاه و زندانی سیاسی همین یک سال پیش بنامد یا متفکر بزرگ اسلام و محقق...؟

🔻پرویز خرسند: 

دلیلی برای مردن شریعتی نمی‌دیدم. او سردرد هم نداشت. بدن ۱۰۰ درصد سالمی داشت. یک سال و نیم در سلول‌های مختلف زندانی بود بیماری نگرفت. خیلی جوان بود. شریعتی چقدر زندگی کرد؟ او در ۴۴ سالگی فوت کرد.

🔻داوود فیرحی: 

شریعتی هنوز هم مخاطب دارد؛ اما مفسر ندارد. بالاخره نسلی وجود دارد که با شریعتی سمپاتی دارند. کسانی هستند که شریعتی را دیده‌اند و وقتی برای او بزرگداشت می‌گذارند، آن‌ها می‌آیند؛ اما این که بعد از ۴۰ سال چطور می‌توان شریعتی را توضیح داد، هنوز توضیح‌گر روشنی ندارد.

🔻محمدجواد غلامرضا کاشی: 

شریعتی یک متفکر سیاسی است که به اعتبار زبان در میدان سیاسی، خلق و ابداع می‌کند. بنابراین، قطع‌نظر از این که با محتوای آثار دکتر شریعتی چه باید کرد و چه موضعی نسبت به آن داریم، حقیقتا ما امروز به «فرم کلام» او نیازمندیم. فرم کلامی که محصول آن «سوژه مسئول اخلاقی» است؛ نه سوژه‌ای که صرفا در جست‌وجوی سرنوشت خصوصی خود در این عالم است. معتقدم این بحران حیات سیاسی امروز ما است که با فرم کلام شریعتی می‌‌توان از این بحران خارج شد.

🔻حاتم قادری: 

شریعتی «وانمودگر» بسیار بزرگی است و این می‌تواند برای آینده ما خطرناک باشد، چراکه گزاره‌هایی که او در وضعیت خطابه‌ عنوان می‌کند و وانمود‌هایش می‌تواند تا دو، سه دهه برای برخی مسلم و موجه جلوه کند.

🔻مراد ثقفی: 

این گونه به نظر می‌رسد که طرفداران شریعتی اغلب «دموکرات» هستند، فارغ از این که این را از کجا بیرون کشیده‌اند؛ چون از شریعتی دموکراسی و قبول سبک‌های مختلف زندگی منتج نمی‌شود. اما پرسش اساسی ما این است که چرا اکثر طرفداران شریعتی یا ملی - مذهبی‌ها جزو نیروهای دموکراسی‌خواه این مملکت هستند؟ و باید این نکته را جدی گرفت. شریعتی اگرچه من و امثال من را تکان نداد، ولی خیلی‌ها را هم تکان داد. اما واقعیت این است که آن تکانه‌ها همچنان در وجود هواداران شریعتی ادامه دارد و آنان را به جایی می‌رساند که از دموکراسی دفاع می‌کنند.

@tarikhirani

اندیشه دکتر علی شریعتی


#کانال_دکتر_شریعتی 👇
💠 @dr_alishariati

آیا می دانید آرامگاه لطفعلی خان زند بهترین شمشیرزن شرق کجاست؟
همان پسر جوان و شاهزاده زيباروی زند كه بیست و هفت سال بيشتر نداشت !!؟
آیا امام زاده زید را کسی می داند کجاست؟ بازار تهران؛؛؛؛!!!
آنجا کسی آرمیده که نامش( لطفعلی خان زند) است ....!!!!!!!
"در این مکان جوانی دلیر و نیکو سرشت، ابر انسانی از قوم پارس و از نژاد نجیب و غیور لُــــــــــر ؛و مردی از تبار جوانمردان روزگار آرمیده است که در سن بیست و هفت سالگی نابینا و به قتل رسید ..!!
لطفعلی خان زند،شاهزاده غیور ایرانی که این گونه مهجور و تنها در گوشه این امامزاده دفن شده است و کمتر کسی است که یادی از او در این روزگار تلخ می کند ...!!!
لطفعلی خان پسر جعفرخان زند و هشتمین حکمران سلسله زندیه بود که از سال ۱۲۰۳قمری به مدت شش سال فرمانروایی نمود.
تمام این مدت به مبارزه با رقیبی چون آقا محمدخان قاجار سپری شد.

لطفعلی خان زند که از همان آغاز نوجوانی، همراه پدر در جنگ‌ها شرکت می جست،
تیرانداز و شمشیرزنی دلاور و بی باک بار آمد؛
لطفعلی شاهزاده و آخرین فرمانروای زندیه بود....
وی بسیار پر قدرت، راستگو، درستکار و شجاع و خوش چهره بود ......!!

اسب لطفعلی خان، غرأن نام داشت،
غرأن بر کانال ها و خندق های جنگی به طول 5 تا8 متری به راحتى می پرید ...!!!!
چنان که ،اگر در قلعه نرماشیر ، پا و دست اسبش را خائنین نمی زدند، به دام قاجارها نمی افتاد..!!!

او دستی هم به شعر و شاعری داشت：

یارب ستدی ملک از همچو منی
دادی به مخنثی نه مردی نه زنی

از گردش ایام معلومم گشت
در پیش تو چه دف زنی چه شمشیر زنی؛


اما در کمال شرمندگی چنین سردار رشیدی از اطرافیانش خیانت دید و در شهر نرماشیر کرمان گرفتار آقا محمد خان قاجار شد ..!!

لطفعلی خان زند ؛ همان کسی که بسیاری او را بهترین شمشیر زن روزگار شرق می نامند ..!!!!

ناپلئون بناپارت،در مورد جنگاوری و شمشیرزنی این بزرگ مرد لــــــر گفته بود : 

هر گاه که در میدان جنگ ، این شاهزاده لــــر تبار ایرانی ؛دست به قبضه شمشیر می برد و به قلب سپاه دشمن می زد،هزار سرباز ،از ترس لطفعلی خان و شمشیرش ، از پیش روی او، پا به فرار می گذاشتند ...!!!

هنگامی که آقا محمد‌خان قاجار به او گفت بر او سجده کند پاسخ داد :
من تنها به خدا سجده می کنم ...!!!!
سپس شاه قاجار دستور داد که اصطبل بانش او را شکنجه کند!!!
فردای آن روز لطفعلی جوان را زار و نزار پیش خان قاجار آوردند.
خواجه قاجار با نیشخند بدو گفت : 

«هان لطفعلی خان! هنوز هم غرور داری؟»
واپسین شاه زند که دیگر توان سخن گفتن نداشت، سرش را بالا برد و با پلنگ دیدگان بدو نگریست و گفت:

«من از تو نمی‌ترسم ای أخته فرومایه!»
و ,زانو نمی زنم زیرا مردی اینجا نمی بینم..!!
این ایستادگی ؛خان قاجار را به خشم آورد و دستور نابینا کردن او را داد...!!!

وی یکی از افتخارات بزرگ، در ایران زمین است ...!!!
به گفته مورخان ؛جزو سه شاهزاده ای بود که اگر زنده مي ماند، تاريخ ايران را دگرگون می کرد و در تاریخ بسیار به نیکی از او یاد شده است...!!!

بسیاری از مردم در تهران نمی دانند که پیکر بی چشم او در امامزاده “زید ”در بازار تهران در راسته فرش و قالی فروش ها آرمیده است...!!
که متأسفانه بهش رسیدگی نشده و یک گوشه در یک اتاق کوچک در بسته مانده قرار دارد ..!!

مقبره وی جایی است که حس می کنید هنوز از سنگ قبرش فریادهای مظلومانه مردی شنیده می شود که اگر بود و می ماند، نه قاجاری باقی بود و نه تاریخ سیاه فلان الدوله ها و مضحکه الممالک ها...!!!
مردی که به تنهایی می ارزد به کل سلسله غرق خیانت قاجارهای بی عرضه و بی جَنَم...!!
حیف و  صد حیف که امروز در اینجا حتی یک نوشته به یادبود ابرمرد بزرگ زندیه وجود ندارد...!!
و این وضعیت برازنده او نیست....!!!
صد افسوس که مشاهیر سرزمین خود را نمی شناسیم و حتی آرامگاه باشکوهی هم برایشان نساختیم...!!!
ملتی که تاریخ خود را نشناسد، قطعاً وضعیتی بهتر از این هم نخواهد داشت...!!!

روح بزرگش شاد و نامش بر تارک سرزمینم تا ابد درخشان!

https://t.me/Andishelawins

قمرالملوک اعتماد قاجار نوه دختری امیرکبیر تنها بازمانده این خاندان است که این روزها دریکی از آسایشگاه های استان البرز 100 سال را پشت سر گذاشته و در انتظار تجربه طلوعی دیگر از زندگی است.

كوتاه و خواندنی 

از آرتمیس، نخستین زن دریانورد ایرانی و اولین در جهان!

قدرتمندترین شخصیت های ۲۰۱۲ را بشناسید