15. از لجاجت بپرهیزید که انگیزه آن، نادانی و حاصل آن پشیمانی است.

16. بدترین مردم کسی است که گناه را نبخشد و از لغزش چشم نپوشد و باز از او بدتر کسی است که مردم از گزند او در امان و به نیکی او امیدوار نباشند.

17. خشم مگیر و اگر گرفتی، لختی در قدرت کردگار بیندیش.

18. چون تو را ستایش کنند، بگو: ای خدا، مرا بهتر از آن‌چه گمان دارند بساز و آن‌چه را از من نمی‌دانند، بر من ببخش و بالاتر از آن‌چه می‌گویند قرار ده.

19. به صورت متملّقان، خاک بپاشید.

20. اگر خدا خیر بنده‌ای را اراده کند، نفس او را واعظ و رهبر او قرار می‌دهد.

21. صبح و شامی بر مؤمن نمی‌گذرد مگر این‌که بر خود گمان خطا می‌برد.

22. سخت‌ترین دشمن تو همانا نفس اماره است که در میان دو پهلوی تو جا دارد.

23. دلاورترین مردم آن است که بر هوای نفس غالب آید.

24. با هوای نفس خود نبرد کنید تا مالک وجود خود گردید.

25. خوشا به حال کسی که توجه به عیوب خود، او را از توجه به عیوب دیگران باز دارد.

 26. راستی، به دل آرامش می‌بخشد و از دروغ، شک و پریشانی می‌زاید.

27. مؤمن آسان انس می‌گیرد و مأنوس دیگران می‌شود.

28. مؤمنان همچو اجزای یک بنا، همدیگر را نگاه می‌دارند.

29. مَثَل مؤمنان در دوستی و علاقه به یکدیگر، مَثَل پیکری است که چون عضوی از آن به درد آید، باقی اعضاء به تب و بی‌خوابی دچار می‌شوند.

30. مردم مانند دانه‌های شانه با هم برابرند.

31. تحصیل علم بر هر مسلمانی واجب است.

32. فقری سخت‌تر از نادانی و ثروتی بالاتر از خردمندی و عبادتی بالاتر از تفکر نیست.

33. از گهواره تا گور دانش بجویید.

34. دانش بجویید گرچه در چین باشد.

35. شرافت مؤمن در شب زنده‌داری و عزّت او در بی‌نیازی از دیگران است.

36. دانشمندان، تشنۀ آموختن اند.

37. دل باختگی [انسان را] کر و کور می‌کند.

38. دست خدا با جماعت است.

39. پرهیزکاری جان و تن را آسایش می‌بخشد.

40. هر کس چهل روز به خاطر خدا زندگی کند، چشمه حکمت از دلش به زبانش ‌جاری خواهد شد.