بعد از خطبه اول، سپاه حر سکوت کردند. موذن اذان گفت و سپاهیان حر نیز به امام اقتدا نمودند و نماز ظهر را گزاردند. 

بین امام و حر صحبتی صورت نگرفت تا هنگام نماز عصر. بعد نماز عصر امام دوباره بپا خاست و دومین خطبه را بیان داشت:

حمد و ثنا بر خداوند
ای مردم از خدا بترسید و حق را برای اهلش بشناسید تا خدا از شما راضی گردد، و ما اهل بیت رسول خدا سزاوارتریم به تصدی حکومت از این مدعیان مقامی که از آن ها نیست، و میان شما به ستم و زور رفتار می کنند، 

و اگر از حق ابا دارید و ما را نمی پسندید و حق ما را نمی شناسید و رای شما غیر از آن است که در نامه ها فرستاده بودید و فرستادگان شما می گفتند، از نزد شما بر می گردم.
حر از نامه ها اظهار بی اطلاعی کرد و گفت: 

ما از آن کسانی که نامه دادند، نیستیم. 

و سپس دستور عبیدالله را بر این که امام را نزد او ببرد ، مطرح کرد. 

امام در این موضع مقاومت کرد و علی رغم این که حر راه برگشت را سد کرده بود، اما بسوی کوفه حرکت نکرد و گفتگو میانشان به درازا کشید. تا این که توافق بر این امر قرار گرفت که امام بین دو راه حرکت کند تا حر از عبیدالله بن زیاد کسب تکلیف کند. 

 حر به امام پیشنهاد داد در صورت تمایل به یزید و ابن زیاد نامه بنویسد.
این دو خطبه در اول محرم سال 61 ق. ایراد شد.

(ابی مخنف. وقعه الطف. ص. 169.)