به نظر می رسد که انعطاف حر در تعیین جهت حرکت کاروان امام این فرصت را برای امام فراهم نمود که در خطبه سوم خود بتواند به افشاگری حاکمیت بنی امیه بپردازد.
در این هنگام حر به حسین(ع) گفت: 

از برای خدا جان خود زا پاس دار " و لءن قوتلت لتهلکن فیما اری"
امام در اشعاری ننگ ندانستن مرگ را بیان کرد . گفتمان او مقاومت بود. خبر شهادت قیس بن مصهر الصیداوی به امام داده شد. طرماح بن عدی از کسانی بود که تازه از کوفه آمده بودند و به امام پیوسته بود. او خبر لشکر بزرگ کوفه را به امام داد و از امام خواست یک وجب هم به آن ها نزدیک نشود. امام اشاره به پیمانی که حر با او مبنی بر عدم بازگشت موقت گرفته بود، اشاره داشت و اظهار عدم اطلاع از سرانجام این توافق کرد.
به نظر می رسد تمام شب در راه بودند. بعد از نماز امام تصمیم گرفت برای بازگشت از مسیر کوفه اصحاب را متفرق کند. حر می آمد و نمی گذاشت.آنقدر در این تغییر مسیر مقاومت کرد تا به نینوا رسیدند.

(ابی مخنف. وقعه الطف. ص. 172.174. 175.)

با بررسی خطبه های دهه اول محرم سال 61 هجری از امام حسین بن علی (ع) با جبهه ابن سعد می توان گفتمان های امام را سنخ شناسی نمود.
امام طبق سهم سنجی که از گفتمان های ایشان به عمل آمد، ابتدا برای حفظ جان خود و خانواده ها و اصحاب خود مماشات و مذاکره را آزموده اند که نتیجه ای از آن محقق نشد. 

امام عدم موافقت خود را برای جنگ در روز عاشورا دقایقی قبل از آغاز جنگ در آخرین خطبه خود یادآور شد و از عجله در تصمیم گیری آن ها را بر حذر داشته و خواستار آزادی و رهایی خود از چنگال جنگ طلبان شد و این پنجمین باری بود که امام به صورت علنی، آزادی و بازگشت خود و یارانش را مطرح نمود؛ اما تاثیری نداشت. بعد از سخنان فریبنده قیس بن اشعث گفتمان امام به گفتمان مقاومت تبدیل شد.