پزشک ،اسم یک فیلم آلمانی است که سال گذشته به نمایش در آمد.
هزار سال پیش،سال 1021میلادی درقرون وسطی، اروپا در جهل بیماری به سر می برد.
فیلم قلب لندن را نشان می دهد که مردم با فقر آلودگی بیماری دست و پنجه نرم می کنند و تنازع بقاء جریان است.
هیچ کس ازطبابت چیزی نمی داند. فقط سلمانی های دوره گرد، اندکی کارهای طبی می کنند، درحد کشیدن دندان، جا انداختن استخوان و قطع انگشتان سیاه شده و میزان زیادی اوراد و خرافه به جای درمان به خورد مردم می دهند. 

سلمانی دوره گردی با گاری اش - که در آن زندگی می کند - به محله ای در لندن آمده است. مادری بیوه که سه فرزند کوچک دارد، دچار حصبه می شود. بچه به دنبال سلمانی «طبیب» می رود و او اصلا بر بالین مریض نمی آید، می گوید این درد درمان نمی شود.
مادر می میرد و کودک یتیم به همان سلمانی پناه می برد، گمان می‌کند از طبابت چیزی می داند.
چند سال بعد آرایشگر «سلمانی» دچار آب مروارید می شود و بینایی اش را از دست می دهد.
جسی او را نزد یک کحال یهودی می برد. کحال او را عمل جراحی آب مروارید می کند و چشمانش شفا می یابد.
جسی می پرسد چنین طبابت شگفتی را چگونه آموختی؟
کحال می‌گوید از بزرگ ترین دانشمند کره زمین.
جسی می گوید هر طور که هست، باید به افتخار شاگردی او نایل شوم.
کجاست؟نامش چیست؟
می گوید نامش «ابن سینا» است و تو باید به اصفهان بروی.
جسی با مصايب بی شمار و خطر کردن جان، خود را به اصفهان می رساند.
آنجا با شهری مواجه می شود که بر خلاف لندن، عظیم و مدرن است. برج و بارو دارد و ابوعلی سینا در یک مسجد بزرگ که رواق های فراخ دارد،
صبح ها طب درس می دهد.
 عصرها فلسفه و شب ها بر بام مسجد درس نجوم و هیات.
جسی از این همه دانش و تمدن شگفت زده می شود.
شاید مهم ترین صحنه فیلم آنجاست که بوعلی به جسی می گوید:
درباب عفونت گوش مقاله ای ارائه بده.
جسی از مسؤول کتابخانه می پرسد: کتابی در باب عفونت گوش وجود دارد؟
اوجواب می دهد: آن قفسه را ببین.
وقتی جسی قفسه را باز می کند، می بیند پر از کتاب است.
می گوید: کدام کتاب مربوط به عفونت گوش است؟
مسئول کتابخانه می گوید:
همه شان!
بیننده خود شاهد است زمانی که در قلب اروپا برای درمان بیماری ها به اوراد و جادو متوسل می شدند، کتابخانه اصفهان یک قفسه کتاب فقط مربوط به عفونت گوش بوده است.
این تفاوت دانش در ایران و غرب یک هزار سال پیش از منظر یک فیلم صد در صد غربی است.
هزارسال بعد، اعلام شد که دو دانشگاه برتر ایران (شریف و تهران) در رتبه حدود 600رده‌بندی دنیا جای گرفتند و جالب ترین است که نظام آموزش از کسب چنین رتبه ای ابراز شادمانی کرده است!

روزنامه اطلاعات
 4 مهر 94