(یادی از معلمان شهید رجایی و باهنر)

رجایی اسلام را به عنوان مکتب برگزید ، نه مسند قدرت . 

زنگار عقده را از رخسار عقيده زدود و آن را با پيرايه تجمل نيالود . 

در مسند رياست همان گونه پارسايي ورزيد ، كه در محبس اسارت . 

در اسارت شكيبا بود و در رياست پارسا . 

نه در آنجا خود را باخت و نه در اينجا بر ديگران تاخت . 

در شكنجه گاه هاي طاغوت پرچم فرياد آزادي را برافراشت و چون به قدرت رسيد ، حق آزادي انسان ها را پاس داشت .

« آله الریاسه سعه الصدر »(۱) مرام او بود و « رئیس القوم خادمهم » (۲) پیام او.

ریاست و مسئولیت را امانت الهی می دانست ، نه غنيمت سپاهي.(۳)

از« نمد» حکومت «کلاهی» ندوخت و از مال و منال ریاست پشیزی نیندوخت . نه از باده قدرت مست شد و نه از شراب شوکت .

هرزه گیاهان قساوت را از دشت دل کنده و کوچه باغ های جان را با عطر صداقت آگنده بود .

نمازش همراه با نیاز بود و روزنه ای به خلوتگه راز . رکوع او با خضوع بود و سجود او با تمام وجود . 

سیاهی شب های زندان را با گلواژه های فکر می پیراست و آن را با دُرواژه های ذکر می آراست .

از دهانش بوی عود می تراوید و از پیشانیش عطر سجود . 

جانش بوی جنان می داد و و مجنون جانان بود .

چون موج ، پرخروش بود و با اوج، هم آغوش . اما چون نسیم ، نرم بود و چون شميم ، گرم . 

بر ستمگران مي تاخت و ستمديدگان را مي نواخت . 

شهيد رجايي پرستوي مهاجري بود و پرنده اي مسافر . 

به همراهي هم رزم و هم سنگرش شهيد با هنر پروانگان پرسوخته اي بودند كه آگاهانه و عارفانه جان خود سوختن و با شعله عشق جانان افروختن را برگزيدند.

اين سان بود كه اين دو پرستوي مهاجر بال در بال ملايك با پر و بال افروخته به پيشگاه يار بار يافتند و به سوي دلدار شتافتند .

نامشان نامي و يادشان گرامي باد !

پی نوشت ها:

۱ و۲-حدیث شریف از معصوم(ع) 

۳ - امام علی(ع) : ان عملک لیس لک بطعمه و لکنه فی عنقک امانه

سمت و مسئولیت تو در جامعه ، طعمه و شکاری نیست که به چنگ تو افتاده ، بلكه امانتي است بر گردن تو ( كه بايد سرانجام با رعايت امانتداري به صاحبان آن يعني مردم برگرداني.)