اثری که روی شانه  نسیبه دختر کعب- که به نام پسرش عماره "ام عماره" خوانده می شد- باقی مانده بود، از یک جراحت بزرگی در گذشته حکایت می کرد. زنان و بلاخص دختران و زنان جوانی که عصر رسول خدا را درک نکرده بودند یا در آن وقت کوچک بودند، وقتی که احیانا متوجه گودی سر شانه  نسیبه می شدند، با کنجکاوی زیادی از او ماجرای هولناکی را که منجر به زخم شانه اش شده بود می پرسیدند. همه میل داشتند ماجرای هولناک نسیبه را در صحنه  "احد" از زبان خودش بشنوند.

نسیبه هیچ فکر نمی کرد که در صحنه  احد با شوهرو دو فرزندش دوش به دوش یکدیگر بجنگند و از رسول خدا دفاع کنند. او فقط مشک آبی را به دوش کشیده بود برای آن که در میدان جنگ به مجروحین آب برساند. نیز مقداری نوار از پارچه تهیه کرده و همراه آورده بود تا زخم های مجروحین را ببندد. او بیش از این دو کار، در آن روز، برای خود پیش بینی نمی کرد.

مسلمانان در آغاز مبارزه، با آن که از لحاظ عدد زیاد نبودند و تجهیزات کافی هم نداشتند، شکست عظیمی به دشمن دادند. دشمن پا به فرار گذاشت و جا خالی کرد، ولی طولی نکشید، در اثر غفلتی که یک عده از نگهبانان تل "عینین" در انجام وظیفه  خویش کردند، دشمن از پشت سر شبیخون زد، وضع عوض شد و عده  زیادی از مسلمانان از دور رسول اکرم پراکنده شدند.

نسیبه همین که وضع خود را به این نحو دید، مشک آب را به زمین گذاشت و شمشیر به دست گرفت. گاهی از شمشیر استفاده می کرد و گاهی از تیر و کمان. سپر مردی را که فرار می کرد نیز برداشت و مورد استفاده قرار داد. یک وقت متوجه شد که یکی از سپاهیان دشمن فریاد می کشد:" خود محمد کجاست؟" نسیبه فورا خود را به او رساند و چندین ضربت بر او وارد کرد، و چون آن مرد دو زره روی هم پوشیده بودضربات نسیبه چندان در او تاثیر نکرد، ولی او ضربت محکمی روی شانه  بی دفاع نسیبه زد که تا یک سال مداوا می کرد. رسول خدا همین که متوجه شد خون از شانه ی نسیبه فوران می کند، یکی از پسران نسیبه را صدا زد و فرمود:" زود زخم مادرت را ببند." وی زخم مادر را بست و باز هم نسیبه مشغول کارزار شد.

در این بین نسیبه متوجه شد یکی از پسرانش زخم برداشته ، فورا پارچه هایی که به شکل نوار برای زخم بندی مجروحین با خود آورده  بود در آورد و زخم پسرش را بست. رسول اکرم تماشا می کرد و از مشاهده  شهامت این زن لبخندی در چهره داشت. همین که نسیبه زخم فرزند را بست به او گفت:

" فرزندم زود حرکت کن و مهیای جنگیدن باش." هنوز این سخن به دهان نسیبه بود که رسول اکرم شخصی را به نسیبه نشان داد و فرمود: 

"ضارب پسرت همین بود." نسیبه مثل شیر نر به  آن مرد حمله برد و شمشیری به ساق پای او نواخت ،که به روی زمین افتاد. رسول اکرم فرمود: 

 "خوب انتقام خویش را گرفتی. خدا را شکر که به تو ظفر بخشید و چشم تو را روشن ساخت."

عده ای از مسلمانان شهید شدند و عده ای مجروح. نسیبه جراحات بسیاری برداشته بود که امید زیادی به زنده ماندنش نمی رفت.

بعد از واقعه  احد، رسول اکرم برای اطمینان از وضع دشمن، بلافاصله دستور داد به طرف "حمراء الاسد" حرکت کنند. ستون لشکر حرکت کرد. نسیبه نیز خواست به همان حال حرکت کند، ولی زخم های سنگین اجازه  حرکت به او نداد. همین که رسول اکرم از "حمراء الاسد" برگشت، هنوز داخل خانه  خود نشده بود که شخصی را برای احوال پرسی نسیبه فرستاد. خبر سلامتی او را دادند. رسول خدا از این خبر خوشحال و مسرور شد.

داستان راستان، استاد مطهری