سید احمد حکم‌آبادی که بعدها نام خانوادگی کَسرَوی را برگزید؛
تاریخ‌نگار، زبان‌شناس، پژوهش‌گر، حقوق‌دان و اندیشمند ایرانی بود.

وی استاد رشته حقوق در دانشگاه تهران و وکیل دعاوی  بود.
سید احمد کسروی در خانواده‌ای شیعهٔ مذهبی و معتقد در حکم آباد  تبریز به دنیا آمد. نیاکانش همه روحانی و پیش‌نماز بودند.

احمد در سال ۱۲۸۹ خورشیدی و در سن ۲۰ سالگی به اصرار خانواده به لباس روحانیون شیعه در آمد و بر منبر مسجد آبا و اجدادی‌اش نشست، ولی پس از آن‌که به گناه هواداری از جنبش مشروطه مورد ناسزاگویی روحانیون قرار گرفت، در سال ۱۲۹۱ خورشیدی از لباس روحانیون خارج شد.

پس از آن کسروی به تدریس زبان عربی و تحصیل حقوق، تاریخ، ستاره شناسی، گیاه شناسی، زبان انگلیسی، زبان روسی، زبان پهلوی و زبان اسپرانتو پرداخت.
آثار احمد کسروی بالغ بر ۷۰ جلد کتاب به زبان‌ های فارسی و عربی است.
از مهم‌ترین آثار کسروی می‌توان به دو کتاب تاریخ مشروطهٔ ایران و تاریخ هجده سالهٔ آذربایجان اشاره کرد که از مهم‌ترین آثار مربوط به تاریخ جنبش مشروطه ‌خواهی ایران می‌شوند و تا به امروز مرجع اصلی محققان دربارهٔ جنبش مشروطیت ایران بوده است.
احمد کسروی خواستار مبارزه با «واپس‌ماندگی فکری و علمی» بود و از آن چه «اوضاع زندگی، خرافه‌گرایی و آداب اجتماعی» مردم ایران می‌دانست، انتقاد داشت، همچنین خواستار «پالایش زبان فارسی» از هر گونه واژه عربی و سره‌ نویسی در زبان پارسی بود.
موضع‌گیری‌های احمد کسروی در برابر  نهادهای مذهبی و ارزش‌های سنتی باعث شد که سید مجتبی میرلوحی (معروف به نواب صفوی) تصمیم به قتل او بگیرد.
ابتدا نواب صفوی شخصاً به تهیه تپانچه و شلیک به کسروی اقدام کرد، ولی گلوله در لوله تپانچه گیر کرد و نواب به کتک زدن و زخمی کردن کسروی بسنده کرد.

سپس نواب با جمع کردن تعدادی جوان مذهبی و برانگیختن و تحریک آن ها جریان قتل کسروی را مدیریت کرد.
پیروان نواب صفوی که خود را فدائیان اسلام نامیدند در تاریخ ۲۰ اسفند ۱۳۲۴ و  در اتاق بازپرسی ساختمان کاخ دادگستری تهران  احمد کسروی را در سن ۵۷ سالگی به ضرب «گلوله و ۲۷ ضربه چاقو» به قتل رساندند !!

آن ها در این حمله حدادپور منشی کسروی را نیز به قتل رساندند.
قاتلان کسروی با میانجی گری آیت الله کاشانی از زندان آزاد شدند!!!

اندیشه های آن مرحوم، به راستی بسیار جلوتر از زمانه ی خویش بود.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
خدایش بیامرزاد
یا احکم الحاکمین!