"خاتمی" ، آن نگار ماندگاری است که نقش خاطره بر ذهن و ضمیر نه ایرانیان ، که جهانیان زده است.
او ابر مردی است که برای مخالفان خود نه تنها تمنای مرگ نمی کند ، که "آرزوی زندگی" دارد.
او نه تنها رویکرد مخالف پروری و معاند پروری ندارد ، که هنر را در "تبدیل معاند به مخالف و مخالف به موافق" می داند.
او "دین و دانش" را به نیکی به هم آمیخته تا در سایه سار آن بتواند در مسیر سخت و صعب سیاست ، بر "مدار عقل و عدل" طی طریق کند.
او هم "فرزند فهم و فرهنگ" است ،  هم "مولود مروّت و مدارا"
او هم خواهان "اعتلای ایمان" ماست ، هم خواهان "ارتقای ایران" ما.
او هم "حکمران خطه ی خرد" است ، هم "ساحر سرزمین سخن" و هم "یکه تاز عرصه ی عشق".
او هم "درد دین" دارد ، هم "درک دین".
او هم "مشق اصلاح طلبی" کرده است ، هم "مشی اصلاح طلبی" دارد.
او هم "منادی گفتگوی تمدن ها"ست ، هم مبادی به آداب آن.
او هم دل در گرو "آزادی ایران" دارد ، هم "آبادی ایران".

خلاصه آن که :
خاتمی ،  آن نازنینِ نجیبی است که چون "ماه" ، همیشه بر سپهر سیاست ایران می درخشد و می درخشاند.

و صد افسوس بر این جماعت جاهل که چون تاب رؤیت زیبایی و زیبندگی این ماهِ انعکاس یافته در برکه ی دل های عاشق ایرانیان را ندارند ، با سنگ انداختن در برکه ، قصد بر هم زدن او را دارند.

غافل از این که :

سنگ در بِرکه می اندازد و می پندارد
با همین سنگ زدن ، ماه به هم می ریزد

آری ؛
باید به این جماعت جاهل فهماند :

کِی به انداختن سنگِ پیاپی در آب
ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت ؟

سعید محمدحسینی