...ای دُرِّ ز دریا برتر!

مسعود بهنود

✅از میان پنجاه و چند رییس دولتی که از زمان تولدم در ایران بر سرکار بوده اند، فقط ده نفرشان را هرگز ندیدم. با جمعی از آنان گفتگویی هر چند کوتاه - قبل و بعد از صدارتشان - داشته ام، البته به اقتضای شغلم که روزنامه نگاری ست. برخی را بیشتر دیدم و آشناتر شدم و بارها گفتگوهای طولانی کرده ام.

✅از میان همه آن ها که ندیده ام سید محمدخاتمی، مشخص ترین است. بقیه از یادم می روند و این جناب نه.

✅در زمان صدارت ایشان دو بار نفس مرگ را روی صورتم حس کردم، شش ماهی به دوبی گریختم از بیم جان، ماه هایی در زندان اوین و انفرادی بودم، و سرانجام ناگزیر به تبعید و دور ماندن از خانه شدم، در پنجاه و پنج سالگی!

✅بیش از پنجاه سال است تاریخ معاصر می خوانم و درباره چهره های این یک قرن می نویسم.
هم از این رو شهادتم از سر احساسات نیست به گمانم. در میان کل روسای دولت در این همه سال، تنها ۴ تن را چندان والا و بزرگوار می بینم که به وجودشان مفتخرم. از آنان فقط سید خاتمی مانده است به روزگاران.

✅او فرهنگی ترین کسی است که در لحظه ای تاریخی و انگار از اثر یک سونامی درونی جامعه ایرانی در مکانی نشست که برایش هیچ تلاشی نکرده بود. شریف ترین صاحب آن کرسی ماند. به دریا رفت و تَر دامن نشد. به متانت و بزرگواری منزلتی در دل ایرانیان یافت که هیچ اهل سیاست و دولتمردی بدان دَست نیافت.
در دل کمتر کسی به عنوان دولتمرد و انسان سیاسی جا گرفت.

✅ماندگاری او در دل ها، ماندگاری میل به شرافت و پاکدستی و خیرخواهی است در یک نسل این قوم به هم دوخته که ماییم.

چون میسّر شدی ای دُرِّ ز دریا برتر؟
چون به دست آمدی ای لقمه از حوصله بیش؟

🆔 @MostafaTajzadeh