کشتی تفریحی صدام

کشتی تفریحی صدام حسین که در معرض حراج اینترنتی قرار گرفته بود توقیف شد.
این کشتی را که به مدت بیست سال از نظرها پنهان بود، یک موسسۀ انگلیسی متخصص معاملات سوپرلوکس با نام نسیم اقیانوس (Ocean Breeze) بر پایه 24 میلیون یورو، از طریق اینترنت به حراج گذارده بود اما اردوان امیراصلانی وکیل دعاوی با ارائۀ عرضحالی از سوی دولت عراق به دادگاه فرانسه، موفق شد حکمی دایر بر توقف حراج تحصیل کند. کشتی اینک در آب های ساحلی «نیس» انتظار مراحل بعدی دادرسی را می‌کشد و تا زمانی که محقق شود صاحب واقعی آن کیست، در توقیف خواهد ماند.

به موجب ادعای دولت عراق، نسیم اقیانوس نام مجعولی است که بر کشتی تفریحی صدام حسین نهاده‌اند تا هویت واقعی آن را پنهان دارند.

کشتی 28 متر طول دارد. قصر شناوری است که صدام حسین در سال 1979 آن را به دانمارک سفارش داد و در سال 1980 به آب افتاد؛ هنگامی که صدام حسین غرق غرور از نخستین پیروزی‌های خود در جنگ با ایران بود و به همین مناسبت کشتی را «قادسیه صدام» نام نهاد.

جنگ هشت ساله، به صدام حسین فرصت نداد بر عرشۀ «قادسیه» بنشیند و ویسکی بنوشد و سیگار برگش را پُک بزند. بیست سالی کشتی در گوشه‌ای از دریای سرخ، نزدیک جدّه پنهان بود تا آن که ناگهان، در نوامبر سال 2007 با نام «نسیم اقیانوس» در آب های ساحلی جنوب فرانسه ظاهر شد و آگهی حراج آن روی صفحۀ «اینترنت» نقش بست.

کشتی، به معنای کلمه، قصری است شناور. هرگز هیچ کس چنین جواهری غلتان بر روی آب نداشته است. ده ها اطاق مفروش به فرش های گران قیمت و به همین تعداد، سالن‌های مزین به تزئینات خیره کننده، چندین استخر شنا و در حاشیه آن ها، سوناهای متعدد، قسمت مسکونی «قادسیه» را تشکیل می‌دهد. همچنین یک نمازخانه مجلل برای به جا آوردن سجدۀ شکر و سپاس از خالق متعال که هرچه صدام از درگاه الوهیتش طلب کرده مورد اجابت قرار داده است. .

یکی از سالن های کشتی

سوای همۀ این ها، کشتی «قادسیه» به آخرین تجهیزات دفاعی به منظور مقابله با هر گونه تهدید احتمالی مجهز شده است. در حالی که تزئیناتش ـ از جمله شیرهای دستشویی ـ از طلای ناب است، یک سیستم پیچیدۀ دفاع موشکی آن را از خطر حملۀ «دشمن» حفاظت می‌کند. ضمناً یک راهروی مخفی در انتهای کشتی تعبیه کرده‌اند که به یک زیردریایی کوچک می‌پیوندد تا هر آینه کشتی به تصرف دشمن درآمد یا در خطر غرق شدن قرار گرفت، بتوان آن را سوار شد و از مهلکه گریخت.

وقتی انسان عکس کشتی را می‌بیند و این توضیحات را می‌خواند، ناگزیر به یاد آن سوراخی می‌افتد که «سید رئیس» را به هنگام گرفتار شدن، ـ با وضعی که البته به یاد دارید ـ از درون آن بیرون کشیدند.

کجاست سخنوری که قدرت کلام و وسعت دید «سعدی» را داشته باشد و بگوید:

این که در شهنامه‌ها آورده‌اند
رستم و رویینه تن اسفندیار
تا بدانند این خداوندان مُلک
کز بسی خلق است دنیا یادگار
این همه رفتند و ما، ای شوخ چشم
هیچ نگرفتیم از ایشان اعتبار
آنچه دیدی بر قرار خود نماند
وین چه بینی هم نماند برقرار
دیر و زود این شکل و شخص نازنین
خاک خواهد بودن و خاکش غبار
این همه هیچ است، چون می‌بگذرد
تخت و بخت و امر و نهی و گیر و دار
سال دیگر را که می‌داند حساب؟
یا کجا رفت آن که با ما بود پار
خفتگان بیچاره در خاک لَحَد
خفته‌ اندر کلّۀ سر، سوسمار