روز بزرگداشت فزدوسی

جهان کرده ام از سخن چون بهشت
از این بیش تخم سخن کس نکشت

بناهای آباد گردد خراب
ز باران و از تابش آفتاب

پی افکندم از نظم کاخی بلند
که از باد و باران نیابد گزند

نمیرم از این پس ، که من زنده ام
که تخم سخن را پراگنده ام

🟪 ۲۵ اردیبهشت ماه  روز بزرگداشت فزدوسی پاسدار هویت ملی و زبان پارسی گرامی باد .

جانمایه اندیشه ایرانی زاده هنر فردوسی است ؛ چرا که شاهنامه، نامه هزاره‌های فرهنگ و هنر ایرانی است. اگر فردوسی در تاریخ سربرنمی‌آورد و شاهنامه را نمی‌سرود، چه بسا ایرانیان امروز با زبان شورانگیز و شیرین پارسی سخن نمی‌گفتند.
فردوسی را امروزه به دلیل آفرینش اثر ارزشمند شاهنامه بزرگ ترین سراینده پارسی‌گو می شناسند  و بدین واسطه او را حکیم سخن، حکیم توس و استاد سخن نیز می خوانند .

شاهنامه فردوسی چنان مایه و پایه زبان پارسی  را غنا و استحکام بخشیده  که جایی برای فراموشی این زبان در تاریخ نمانده است. بر همین اساس است که شاهنامه فردوسی را به مدد زبان پارسی،  از پایه ها و بنیادهای اتحاد قومی ایرانیان نیز به شمار می رود.
 شاهکار حماسی فردوسی اثری است که گذشته، فرهنگ و هویت ایرانیان را تا به امروز حفظ کرده است.

 شاهنامه راوی اسطوره های ایرانی است و چنانچه فردوسی آن را نمی سرود، امروز به بسیاری از این اسطوره ها دسترسی نداشتیم.

تأثیر شاهنامه بر روح و اندیشه ایرانی پیش از هر چیز ، دمیدن جانمایه میهن دوستی و غرور ملی در آن است ،

فردوسی را باید از جمله قهرمانان ملی ایران به شمار آورد،  سراینده ای گرانقدر که جانی تازه در کالبد زبان پارسی دمید .

  دکتر ابوالفضل خطیبی نویسنده و شاهنامه پژوه می گوید : 

« فردوسی به مدد تجربه‌ های گذشته و کار بزرگ خود زبان پارسی را به مرحله تثبیت رسانید و با سرودن شاهنامه توانست این زبان را از نفوذ واژه‌های بیگانه حفظ کند و ساختار و هنجارهای نحوی زبان پارسی را از گزند بی‌هنجاری‌ها نگاه دارد.
زبان پارسی بالندگی خود را مدیون شاهنامه فردوسی است . به همین دلیل است که نام فردوسی با ماندگاری زبان پارسی گره خورده است».
شاهنامه فردوسی روایتگر و حدیث جدال نیکی با بدی است.
بنیان  تفکر «شاهنامه» بر محور چیرگی نیکی بر بدی است !. اندیشه مهم و محوری شاهنامه فردوسی، «خرد» است.
شاهنامه حکیم توس، گنجینه خرد و دانایی است و سراسر آن، درس انسانیت ، اخلاق و فضیلت است. آزادگی و گردن فرازی و تسلیم نشدن در برابر ناراستی، اصول ثابت انسانی ـ اخلاقی تمامی پهلوانان شاهنامه است.

چارلز ملویل ایرانشناس و استاد دانشگاه کمبریج ،
دستاورد بزرگ فردوسی را پاسداشت  تاریخ ایرانیان ، بروزگار اوج شکوه امپراتوریشان  می داند . چارلز ملویل اما نکته مهم و قابل تامل کار فردوسی را ، سرایش شاهنامه به زبان ملی ایرانیان  می داند، این کار فردوسی بخشی از مفهوم بزرگ ایرانی بودن است؛ آگاه بودن به هویت و درکی که از خویشتن تاریخی دارد .
 ملویل این را واقعیتی می داند که بیش از  هرکس دیگری  در فردوسی متجلی شده است." !
محققان یکی از دلایل اهمیت شاهنامه فردوسی را در نقشی می دانند که این شاعر بزرگ با شاهکارش در فرهنگ و سرنوشت یک ملت ایفا کرده است.

دکتر خالقی مطلق شاهنامه پژوه ایرانی  بر این باور است که هیچ کتابی در ادبیات پارسی وحتی ادبیات جهان وجود ندارد که مانند شاهنامه فردوسی در سرنوشت و فرهنگ یک ملت نقش ایفا کند و تا به این پایه اثر گذار باشد.

محمد علی اسلامی ندوشن فردوسی پژوه معاصر نیز شاهنامه فردوسی را تنها کتاب در ادبیات جهان می داند که در سرنوشت یک ملت تغییر ایجاد کرده است.
به باور ایشان :
"شاهنامه سرنوشت ایران را تغییر داد و اگر شاهنامه سروده نشده بود ما کشور دیگری بودیم. اگر شاهنامه نبود، همان اتفاقی که در برخی کشورها همچون مصر، سوریه و اردن افتاد، برای ایران نیز تکرار می شد. زنده ماندن تاریخ و فرهنگ ایران و زبان پارسی به برکت شاهنامه فردوسی است."
 
فردوسی را نمی توان تنها یک شاعر و اسطوره سرا نامید چرا که او ورای شعر و اسطوره ، به مدد زبان شیرین و رسای پارسی، یک ملت را دوباره ساخت. در خیال فردوسی تنها اسطوره های ایرانی نبودند که در کلمات او جان تازه می گرفتند بلکه ایران بود  که شکل می گرفت و بارور می شد و می بالید .

به همین دلیل شاهنامه آیینه بخشی از هویت ایرانیان است و هر ایرانی برای دیدن خود و هویت فرهنگی خود نیازمند آیینه شاهنامه است. ایرانیان با واژگان فردوسی دوباره روییدند، رشد کردند و زاییده شدند.