#نیمایوشیج پدر چامه(شعر)نو پارسی:

⬅️ علی اسفندیاری'یکی ازشناخته شده ترین فرد از خاندان دودمان پادوسبانیان تبرستان(مازرونی تبار)است که هیچ گاه هویت خود را از دست ندادند. تباری که فرزندان خود را به نام شاهان پادوسبانی می نامند. به همین خاطر علی اسفندیاری نامش را به یکی از شاهان پادوسبانی (نیما) تغییر داد. مردی که از دامنه های البرز بر قله ی بلند شعر فارسی بنایی مستحکم ساخت. شراره ای که در صد سال قبل با"افسانه"باریدن گرفت.
21آبان'برای اهالی شعر پویا' آغاز سرودخوانی روز شعر نوین ایران بوده و همان گونه که تاریخ دیرسال شعر ما وامدار تلاش قله نشینانی چون فردوسی، خیام، مولوی، سعدی، حافظ، صائب و.... می باشد باید سپاسگزار نیمایوشیج باشد. هرچند یونسکو نام نیمایوشیج را درلیست مشاهیر جهان ثبت کرد اما هنوز شورای فرهنگ عمومی و شورای عالی انقلاب فرهنگی نام نیما را در تقویم رسمی کشور قرارنداده است. از طرفی کاسبکاران آثار نیما هم بادستکاری آثار 'چاپ غلط' ادعاهای دروغین و کتاب سازی 'زمینه های درست شناخت این شاعربزرگ را مخدوش کرده اند. نیما با شعر و نوشته هایش' برقله ی دانایی هماره خواهد درخشید.

🔆 روز شعر نوین ایران خجسته
 ‍ و اینک در مرگ بزرگی چون "فیرحی"، جز حسرت و آه چه می توان گفت.
جامعه ی خرمندان، امروز، در کمال ناباوری و تاسف؛
انسانی با فضیلت، وارسته و خردمندی صبور را از دست داد.
نواندیشی مشفق که برای این آب و خاک، دل می سوزاند.
در گفتارش آرام، مستدل و منصفانه بود.
از او درس ها آموختیم. بی واسطه و با واسطه معلم ما بود.

وقتی سرمایه های بزرگ معرفتی و پشتوانه های فرهیختگی، خسته از زندگی در "این جا و اکنون" یا به سوی آسمان و یا دیگر سرزمین ها پر می کشند، احساسی از اندوه و هراس بر جان مشتاقان سایه می افکند.
اندوهگین از رفتن شان و هراس از کم شدن ذخایر معرفتی یک ملت.
با مرگ و مهاجرت اندیشمندان، سرمایه ها و ذخایر معرفتی و عقلانیت این مرز و بوم به نحو نگران کننده ای به خطر افتاده است.

روانش شاد