در پایان پر شکوه زندگی "نیچه" بحث سود وارزش کاملا روشن می شود. در اینجا بشریت زیان کرده است که "نیچه" را به اسب گاری داده است، ولی او یک "ارزش " آفریده است که انسان تا چه حد می تواند احساس مسئولیت کند و نسبت به سرنوشت دیگران - حتی سرنوشت حیوانات و حتی نسبت به پدیده  ظالمانه حقیری که در کنارش می گذرد ،تا چه حد حساسیت داشته باشد . این چقدر فرق دارد با آدم هايی که در تمام عمرشان به زندگی روزمره خود مشغولند و  نسبت به آنچه در اطرافشان می گذرد و نسبت به فقرو گرسنگی و ذلت و بدبختی همنوعانشان و سرنوشت کشورشان هیچ دغدغه ای ندارند.

ارزش ماورائ عقلی که نیچه به قیمت جانش آفریده است ،این است که دفاع از حق ولو حق یک اسب زبان بسته یک عمل انسانی است و جلوگیری از ظلم - حتی ظلم به یک حیوان! یک مسئولیت انسانی و اجتماعی است و انسان ها باید برای دفاع از "حق" و جلوگیری از "ظلم " به مقامی برسند که بتوانند از زندگی و هستی خود چشم بپوشند .عمل نیچه  برای کسانی که همه امور را با تحلیل "سود و زیان " می سنجند ، غیر منطقی و غیرقابل توجیه است؛ اما کار او "ایثار " است ، آن هم ایثار جان، آن هم در دفاع از حق یک اسب بسته شده به گاری !

"ایثار " فرمانی است برای بخشیدن همه چیز و گرفتن هیچ چیز؛ یعنی ای فرد! بمیر تا دیگران بمانند ؛ اسارت را بپذیر تا دیگران به آزادی برسند؛ زندگیت را در خدمت مردم  به رنج و بدبختی و محرومیت و دور شدن از همه لذت ها بگذران و همه  بدبختی ها را استقبال و تحمل کن و  تلخ و مجروح و محروم زندگی کن تا نسل بعد و نسل های بعدی بتوانند خوب زندگی کنند.

راستی ما در زندگی روزمره خود تا چه حد حاضریم ایثارگر باشیم؟ شما دوستان نظر بدهید.

منبع:http://mmkhanizadeh.blogfa.com/