من باور دارم ... که دعوا و جرّ و بحث دو نفر با هم به معنى اين نیست که آن‌ها همديگر را دوست ندارند . و دعوا نکردن دو نفر با هم نيز به معنى اين نیست که آن‌ها همديگر را دوست دارند . 

   من باور دارم ... که هر چقدر دوستمان خوب و صميمى باشد، هر از گاهى باعث ناراحتى ما خواهد شد و ما بايد بدين خاطر او را ببخشيم. 

 من باور دارم ... که دوستى واقعى به رشد خود ادامه خواهد داد حتى در دورترين فاصله‌ها. عشق واقعى نيز همين طور است. 

  من باور دارم ... که ما مى‌توانيم در يک لحظه کارى کنيم که براى تمام عمر قلب ما را به درد آورد. 

 من باور دارم ... که زمان زيادى طول مى‌کشد تا من همان آدم بشوم که مى‌خواهم. 

 من باور دارم ... که هميشه بايد کسانى را که صميمانه دوستشان دارم ، با کلمات و عبارات زيبا و دوستانه ترک گويم؛ زيرا ممکن است آخرين بارى باشد که آن‌ها را مى‌بينم. 

  من باور دارم ... که ما مسئول کارهايى هستيم که انجام مى‌دهيم، صرف نظر از اين که چه احساسى داشته باشيم. 

  من باور دارم ... که اگر من نگرش و طرز فکرم را کنترل نکنم،او مرا تحت کنترل خود درخواهد آورد. 

 من باور دارم ... که قهرمان کسى است که کارى را که بايد انجام گيرد ، در زمانى که بايد انجام گيرد، انجام مى‌دهد، صرف نظر از پيامدهاى آن. 

 من باور دارم ... که گاهى کسانى که انتظار داريم در مواقع پريشانى و درماندگى به ما ضربه بزنند، به کمک ما مى‌آيند و ما را نجات مى‌دهند. 

 من باور دارم ... که گاهى هنگامى که عصبانى هستم، حق دارم که عصبانى باشم؛ امّا اين به من اين حق را نمى‌دهد که ظالم و بي رحم باشم. 

 من باور دارم ... که بلوغ بيشتر به انواع تجربياتى که داشته‌ايم و آنچه از آن‌ها آموخته‌ايم بستگى دارد تا به اين که چند بار جشن تولد گرفته‌ايم. 

  من باور دارم ... که هميشه کافى نيست که توسط ديگران بخشيده شويم، گاهى بايد ياد بگيريم که خودمان هم خودمان را ببخشيم. 

  من باور دارم ... که صرف نظر از اين که چقدر دلمان شکسته باشد ،دنيا به خاطر غم و غصه ما از حرکت باز نخواهد ايستاد. 

 من باور دارم ... که زمينه‌ها و شرايط خانوادگى و اجتماعى برآنچه که هستم تاثيرگذار بوده‌اند؛ امّا من خودم مسئول آنچه که خواهم شد، هستم.